Trump versus de NAVO: dreigen zonder richting

 

Dat Donald Trump zo nu en dan een dreigement uit, is al lange tijd bekend. Ditmaal liet hij weten dat de Verenigde Staten uit de NAVO zullen stappen als de organisatie niet aan zijn eisen voldoet. Ik zeg het eerlijk: ik heb sterke twijfels over dat dreigement.

Trump is een man vol controverses. Op de ene dag zegt hij dit, om er een dag later iets totaal anders over te beweren. Het gevolg is dat de verwarring alleen maar groter wordt. Tegelijkertijd lijkt hij zich onvoldoende te realiseren dat een vertrek uit de NAVO indruist tegen de Amerikaanse belangen, zowel economisch als militair. Juist daarom heerst er binnen de NAVO onrust en wordt er achter de schermen gewerkt aan wat sommigen al een ‘NAVO 3.0’ noemen.

Daar komt bij dat Trump er in eigen land slecht voorstaat. In dat licht bezien analisten zijn uitspraken richting de NAVO. De oorlog tegen Iran verloopt niet naar wens, zijn populariteit bevindt zich op een historisch dieptepunt en NAVO-landen weigeren de Verenigde Staten militaire steun te bieden—begrijpelijk, want het is niet hun oorlog.

En dat klopt ook. In eerdere columns heb ik al uitgelegd dat de NAVO een bondgenootschap is dat lidstaten beschermt wanneer zij worden aangevallen door een niet-lidstaat. Daar ga ik nu verder niet op in.

Feit blijft dat Trump de NAVO inmiddels als ‘lafaard’ bestempelt en stelt dat de Verenigde Staten het bondgenootschap niet nodig hebben. Dat beeld klopt simpelweg niet en onderstreept eens te meer hoe gemakkelijk hij desinformatie verspreidt.

Waarom hij dat doet? Ik dacht daar ooit een antwoord op te hebben, maar door de constante stroom aan tegenstrijdigheden ben ik dat inmiddels kwijtgeraakt—verdwenen in het drijfzand van zijn gedachtewereld.

Voor mij is dat reden genoeg om al geruime tijd weinig geloof meer te hechten aan wat Trump zegt.

Juist daarom lijkt het mij verstandig dat de NAVO in stilte werkt aan een toekomstbestendige koers. Want het voortdurende dreigen en briesen van Trump zou weleens een averechts effect kunnen hebben—niet alleen voor hemzelf, maar ook voor de Verenigde Staten.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen