Langs de lijn van de Voortsweg

 

Gisteren was het weer zover: de marathon van Enschede werd georganiseerd. Een jaarlijks terugkerend sportevenement dat veel lopers en toeschouwers trekt — waardoor Annemarie en ik er ook niet aan ontkwamen.

De dranghekken stonden weer op hun plek, de wegen waren afgezet, en de winkels in de binnenstad waren dicht. Voor ons het teken dat de marathon op het punt stond te beginnen. Op de achtergrond hoorden we al de muziek die aankondigde dat de lopers over de Voortsweg zouden komen. Dat was voor ons reden genoeg om samen met Jacky achter de dranghekken te gaan staan.

Er waren veel mensen op de been, waardoor we wat moeite moesten doen om een goed plekje te bemachtigen, maar uiteindelijk lukte het. Naast ons stonden onze buren, die ons hartelijk begroetten en Jacky een aai gaven. Zij keek haar ogen uit; zoveel mensen bij elkaar was ze niet gewend. In het begin werd ze er wat onrustig van, maar naarmate de tijd verstreek werd ze rustiger — ze raakte eraan gewend.

In de verte zagen we de eerste lopers naderen. Ze oogden opmerkelijk fris, alsof ze hun krachten goed hadden gedoseerd. Sommigen hadden zelfs een kleine glimlach op hun gezicht. In een vaste cadans gingen ze aan ons voorbij, waarna het even duurde voordat de tweede groep kwam.

Bij die tweede groep viel het ons op dat de gezichten heel anders stonden: geen glimlach, maar pure concentratie, en bij sommigen zelfs een vleugje verbetenheid. Niet zo vreemd, want ga er maar aanstaan: 42 kilometer en 195 meter rennend afleggen is geen kleinigheid. Jacky wilde het liefst met hen mee rennen, maar doordat ik haar aangelijnd had, bleef ze netjes bij ons. Ze keek me af en toe ongeduldig aan, maar legde zich er uiteindelijk bij neer.

Na een tijdje hielden Annemarie en ik het voor gezien en liepen we langzaam terug naar huis, langzaam omdat Jacky meteen van de gelegenheid gebruikmaakte om uitgelaten te worden.

Thuis zette Annemarie een lekkere bak koffie, terwijl ik me verdiepte in de geschiedenis van de marathon van Enschede. De eerste editie werd in 1947 gelopen, met slechts 51 deelnemers — een klein aantal vergeleken met nu. Tot mijn verrassing ontdekte ik dat de marathon van Enschede de oudste van ons land is, en zelfs één van de oudste van heel West‑Europa. Toen ik dat las, voelde ik toch een beetje trots op die sportieve Tukkers die dit evenement destijds tot leven brachten.

Blijkbaar was die trots zichtbaar, want toen Annemarie de koffie neerzette, keek ze me een beetje vreemd aan. Nadat ik haar vertelde wat ik had ontdekt, verscheen er een mooie lach op haar gezicht. “Ga jij straks maar even rustig in de relaxfauteuil zitten, want je bent denk ik een beetje moe geworden van het kijken naar de mensen die over de Voortsweg renden”, zei ze terwijl ze naast me op de bank ging zitten en een arm om me heen sloeg. Ze had helemaal gelijk — maar de relaxfauteuil liet ik even links liggen. De bank was goed genoeg.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.