Jongeren willen niet werken? Mijn ervaring zegt iets anders

 

Ondernemers zeggen weleens dat jongeren minder willen werken en vaker ‘nee’ zeggen tegen diensten. Maar klopt dat eigenlijk wel? Ik durf te zeggen van niet.

Vandaag was ik in een filiaal van de grootste supermarkt van Nederland om mijn boodschappen te doen. Ik zocht een bepaald artikel dat ik niet kon vinden, dus vroeg ik aan een jonge vrouw waar de BIC‑pennen lagen. Ze keek me vriendelijk aan en zei: “Loopt u maar even met mij mee.”

Dat deed ik graag, want het filiaal was een megastore, waardoor het even duurde voordat we bij de pennen waren. Terwijl we samen door de winkel liepen, viel me op hoe oprecht vriendelijk ze was. Aan alles merkte ik dat ze plezier had in haar werk.

Toen ik de pennen in mijn winkelwagen legde, keek ik om me heen. Overal zag ik jongeren aan het werk: ze vulden vakken, hielpen klanten en maakten onderling een praatje. Ze deden hun werk met aandacht én met de broodnodige sociale interactie die bij hun leeftijd hoort.

Sommigen zeggen dat jongeren vriendelijk móéten zijn omdat ze aan klantenbinding doen. Dat klopt — maar wat ik zag was geen gemaakte vriendelijkheid. Het was echt.

Daarom begrijp ik niet waar het idee vandaan komt dat jongeren minder willen werken of vaker ‘nee’ zeggen tegen diensten. Hoe komen ondernemers daarbij? Ik heb werkelijk geen idee. Wat ik wél weet, is dat jongeren tegenwoordig op school steeds meer ballen in de lucht moeten houden. Dat vraagt veel concentratie en energie. En tóch werken ze — overdag, ’s avonds, in weekenden. Dat verdient respect.

Ik denk terug aan de jonge vrouw die mij vandaag naar de BIC‑pennen bracht. Zij wees me niet alleen de weg in de megastore, maar liet me ook zien dat jongeren absoluut bereid zijn om te werken — en dat ze daar vaak nog plezier in hebben ook.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen