Gebrandmerkt voor het leven

 

Met enige regelmaat ga ik naar een tankstation in de wijk Deppenbroek in Enschede om daar te tanken en een pakje zware shag met vloeitjes te kopen. Het station wordt beheerd door een man op wiens armen hier en daar tatoeages te zien zijn. Daar heb ik geen enkel probleem mee, maar er zijn wel grenzen.

Het dragen van tatoeages lijkt tegenwoordig helemaal ‘in’ te zijn. Ik zie steeds meer mensen die minstens één tatoeage hebben. Daar is natuurlijk niets mis mee, maar om meteen een heel lichaam ermee vol te zetten gaat mij wat ver.

Een paar mooie tatoeages op de armen vind ik prima. Soms vertellen ze een verhaal dat gezien mag worden. Maar er zijn ook mensen die wel héél ver gaan: die laten hun hele lichaam, inclusief hun gezicht, volzetten. Dat is voor mij de grens. Een gezicht met tatoeages is letterlijk geen gezicht. Ik vind het zelfs een beetje afschrikwekkend, misschien omdat bendeleden ook vaak tatoeages op hun gezicht dragen. Natuurlijk is lang niet iedereen met gezichtstatoeages een bendelid, maar het doet me er wel aan denken.

Er zijn echter ook mensen die zogenaamde dwangtatoeages dragen. De naam zegt het al: tatoeages die ze onder dwang hebben laten zetten. Die dwang komt vaak van een partner die het aantrekkelijk vindt om naar een lichaam vol inkt te kijken, waardoor het slachtoffer uiteindelijk zwicht.

Met die mensen heb ik echt te doen. Ze zitten vol met tatoeages die ze helemaal niet willen hebben, en ze lijden eronder.

Gelukkig zijn er inmiddels mensen die zich hebben gespecialiseerd in het verwijderen van tatoeages. Vandaag las ik in het AD een artikel over één van hen. Hij vertelde over een mevrouw wier hele lichaam onder de dwangtatoeages zat. Het waren er zoveel dat hij niet wist waar hij moest kijken.

Over haar hele lichaam stond op verschillende plekken de voornaam van haar ex-partner Hans. In totaal zag hij die naam 250 keer terug, zelfs op haar gezicht.

Toen ik dat las, kreeg ik het gevoel dat die vrouw door haar ex als het ware gebrandmerkt was. Alsof hij wilde zeggen dat ze van hem en van hem alleen was. Dat is een vreselijke gedachte, en ik krijg hem maar moeilijk uit mijn hoofd. Een brandmerk — ook in de vorm van een tatoeage — blijft je voor het leven bij, zelfs als het later wordt verwijderd.

Nu al haar tatoeages zijn weggehaald, kan de mevrouw aan een nieuw leven beginnen. Maar de gedachte dat haar lichaam ooit letterlijk vol stond met dwangtatoeages zal haar blijven achtervolgen. Haar ex heeft ervoor gezorgd dat ze de rest van haar leven met die herinnering moet leven. Ze is en blijft toch een beetje gebrandmerkt, ondanks de deskundige verwijdering. Ik hoop dan ook dat ze nu hulp krijgt van een psycholoog, want dat lijkt me hard nodig.

Geef mij dan maar de beheerder van het tankstation. Die draagt zijn tatoeages gewoon op zijn armen, niet als een sleeve, maar hier en daar — en al helemaal niet in zijn gezicht.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.