Een zachte omhelzing tegen de harde werkelijkheid

 

In de diepste ellende van een oorlog gloort een sprankje hoop

Oorlogen duren tegenwoordig langer dan gepland, en de oorlog tussen de Verenigde Staten en Iran vormt daarop helaas geen uitzondering. Overal ter wereld vallen onschuldige slachtoffers.

Een paar keer per week bezoek ik mensen die zich eenzaam voelen. Meestal gaan onze gesprekken over de bekende ditjes en datjes. Maar sinds de oorlog in het Midden-Oosten is begonnen, merk ik een duidelijke kentering. De dagelijkse stroom verschrikkelijke beelden maakt hen angstig.

Dat vertellen ze mij, en dus zoek ik naar manieren om die angst een beetje te verzachten. Soms lukt dat redelijk, maar vaak hangt er een sfeer die zó gespannen is dat het bijna beklemmend wordt.

Ik kan dan wel zeggen dat het allemaal goed komt, maar daarmee praat ik tegen mijn eigen gevoel in. Ik wéét dat oorlog altijd blijvende schade aanricht — bij de mensen die er middenin zitten én bij de mensen die er bang van worden.

Daarom praat ik er eerlijk met hen over. Ik zeg dat ik ook niet weet hoe dit zal aflopen, en dat ik soms óók een beetje angstig word. Dat geeft hen het gevoel dat ze niet de enigen zijn.

Toch gloort er, zelfs in de diepste ellende van een oorlog, altijd een sprankje hoop. Dat probeer ik hen te laten zien, hoe moeilijk dat soms ook is.

Dat mijn vrijwilligerswerk belangrijk is, wist ik al langer. Maar juist in deze tijd dringt dat nog sterker tot me door. Daarom geef ik mijn cliënten nu nog meer aandacht, simpelweg door te blijven luisteren op een manier die bij hen past.

Als zij praten, onderbreek ik hen niet. Ik laat hen hun verhaal vertellen. Daardoor weet ik nu heel goed hoe zij naar de situatie in het Midden-Oosten kijken. Op mijn manier probeer ik dan, zonder dwang, hun angst een beetje te verzachten. Ik zeg niet dat het allemaal goed komt — zulke conflicten kennen immers alleen maar verliezers.

Maar wat zeg ik dan wél? Ik zeg dat mijn collega’s en ik altijd voor hen klaar zullen staan. Met een luisterend oor, een bemoedigend woord, een arm om de schouder en, aan het einde van een bezoek, een zachte omhelzing.

Die ogenschijnlijk eenvoudige dingen doen wonderen voor mensen die zich eenzaam voelen. Zo krijgt dat sprankje hoop precies de betekenis die het nodig heeft: een beetje meer gemoedsrust, en het besef dat je niet alleen bent.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.