De Straat van Hormuz, open, dicht, of iets ertussenin?

 

Het is bekend dat strijdende partijen tijdens oorlogen vaak tegenstrijdige verhalen verspreiden. Maar de verwarring rond de oorlog tussen de Verenigde Staten, Israël en Iran spant op dit moment écht de kroon.

Toen ik vanochtend opstond, hoorde ik dat er een staakt‑het‑vuren was bereikt en dat de Straat van Hormuz weer geopend zou zijn. Even leek het alsof er eindelijk een stap in de goede richting werd gezet.

Maar vanavond las ik in het AD dat Iran de Straat van Hormuz opnieuw heeft gesloten. Volgens Iran is dat een reactie op zware Israëlische bombardementen op Libanon. In de Verenigde Staten wordt echter beweerd dat de Straat gewoon open is. Tegenstrijdigheid alom.

Wat laten de feiten zien?

Volgens de beschikbare gegevens zijn er wel degelijk enkele schepen gepasseerd, maar het verkeer is extreem beperkt — slechts een fractie van normaal. Dat wijst op een gedeeltelijke of selectieve opening, niet op een volledig vrije doorgang. De Straat is dus niet echt open zoals normaal, maar ook niet volledig hermetisch gesloten.

Veel werk aan de winkel

Dat betekent dat diplomaten weer vol aan de bak moeten. Een groot deel van de wereld is afhankelijk van de olie en het gas die via de Straat van Hormuz worden vervoerd. Vooral in Aziatische landen is inmiddels een tekort ontstaan, waardoor men daar tot rantsoenering is overgegaan.

Pakistan heeft aangeboden opnieuw een bemiddelende rol te spelen in de onderhandelingen, die inmiddels in verhoogd tempo worden gevoerd.

Gevolg

De ‘gedeeltelijke’ sluiting van de Straat van Hormuz zorgt ervoor dat de olie‑ en gasprijzen de komende tijd waarschijnlijk verder zullen stijgen.

Wat betekent dit voor Nederland?

Voor ons land zijn de directe gevolgen voorlopig beperkt. Nederland koopt vloeibaar gas in bij de Verenigde Staten en aardgas bij Noorwegen. Maar dat betekent niet dat we de energiecrisis ontlopen. Ook hier zijn de energieprijzen sterk gestegen, met name de dieselprijs die inmiddels een recordhoogte heeft bereikt.

Wat kunnen wij eraan doen?

Niet veel. Als consument kunnen we wat minder vaak de auto pakken, elektrisch rijden, vaker de fiets nemen of gewoon de benenwagen gebruiken. Voor het vrachtvervoer ligt dat anders. De meeste vrachtwagens rijden nog steeds op diesel. Daardoor zijn vooral transportondernemers de dupe — en uiteindelijk betalen wij meer voor de goederen die zij vervoeren.

Slotsom

We zijn voorlopig nog lang niet van de energiecrisis af. Het kan nog maanden, misschien zelfs jaren duren voordat de situatie stabiliseert. Dat betekent dat we een zware tijd tegemoet gaan, waarin we meer geld kwijt zullen zijn aan de producten die we nodig hebben voor een redelijk goed leven. Dat zijn de feiten waar we rekening mee moeten houden. Jammer, maar waar.

© John Kukken, 2026 — alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen