De elektrische mier die Saint-Tropez doet sidderen

 

Op zaterdagochtend bezocht ik zoals gewoonlijk de website van het AD om daar te zoeken naar items voor mijn columns. Vele artikelen passeerden, waardoor mijn aandacht een beetje begon te verslappen, maar toen was daar ineens een bericht dat me direct wakker schudde.

Het artikel was voorzien van een foto van mensen die ontspannen op een strand liggen. Niks mis mee, zou je zeggen. Ze liggen daar gewoon voor hun plezier en om een mooi kleurtje op te doen. Maar dat strand ligt bij de peperdure badplaats Saint‑Tropez, waar een kolonie elektrische mieren is waargenomen.

Bij die benaming moest ik even lachen. Zijn dat mieren die je af en toe moet opladen? Maar het blijkt allerminst grappig: het gaat om een kolonie dwergvuurmieren die hoe dan ook uitgeroeid moet worden.

De dwergvuurmier is nog geen twee millimeter groot, maar zeer agressief en een bedreiging voor mens én biodiversiteit. Een steek voelt als een elektrische schok — vandaar de bijnaam. De steek kan een branderig gevoel, zwellingen en flinke pijn veroorzaken. Het is absoluut noodzakelijk om een arts te bezoeken, want de steek kan zelfs onomkeerbaar hoornvliesletsel veroorzaken, met blindheid als mogelijk gevolg. Dat is wel even iets om je zorgen over te maken.

Mijn vriendin en ik zijn sowieso niet van plan om dit jaar naar Saint‑Tropez te gaan; wij vieren onze vakantie lekker thuis. Maar ik vond het toch de moeite waard om er een column aan te wijden, want er zijn Nederlanders die wél die kant op gaan — omdat ze óf stinkend rijk zijn, óf graag de schijn van rijkdom ophouden.

In Nederland is de dwergvuurmier vooralsnog incidenteel en ongevaarlijk. Hij wordt vooral aangetroffen in geïmporteerde potplanten, staat in een factsheet uit 2022.

Aan de mensen die dit jaar naar Saint‑Tropez gaan, wil ik het volgende meegeven: hoewel de Franse autoriteiten met het uitroeien van de mier zijn begonnen, is het verstandig om niet blootsvoets over het strand te lopen. Voor je het weet heb je een steek te pakken. Het klinkt misschien summier, maar het is echt het beste advies dat ik op dit gebied kan geven.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen