De eerste warme dag, en Jacky wist het als eerste

 

Vandaag was het dan eindelijk zover: de eerste warme dag liet zich zien, waardoor ik me niet hoefde af te vragen wat Annemarie en ik zouden gaan doen.

Gisteravond hoorden we van Marco Verhoeff dat het vandaag warm zou worden. Annemarie en ik keken elkaar hoopvol aan. Jacky, die naast ons op de bank lag, keek even op, sprong van de bank en ging aandachtig voor de televisie zitten terwijl Marco het weerbericht afsloot. Daarna wilde ze meteen naar buiten, alsof ze ieder woord van de weerman had begrepen.

Ze had echter pech: we hadden haar een uur vóór het achtuurjournaal al uitgelaten, dus ze moest wachten op de volgende ronde.

Maar vanochtend was het zover. Nadat we hadden ontbeten, liep Jacky naar de terrasdeur, bleef ervoor staan en keek ons bijna vragend aan. In alle rust zetten Annemarie en ik de mokken en borden op het aanrecht, waarna we samen voor het raam gingen staan om de eerste zonnestralen op onze huid te voelen. Het voelde aangenaam — zo aangenaam dat we er bijna moeite voor moesten doen om de gang in te lopen.

Jacky bleef ons ondertussen verwachtingsvol aankijken. Toen ze zag dat we met de hondenriem terug de woonkamer inliepen, maakte ze een klein sprongetje van blijdschap.

Als we Jacky uitlaten, is ze in het begin niet aangelijnd. Ze rende direct de tuin in, liet zich in het gras vallen, rolde een paar keer heen en weer en bleef daarna op haar rug liggen, pootjes omhoog, terwijl ze ons vrolijk aankeek. Annemarie en ik genoten van het tafereel. Daarna liep Jacky langzaam naar ons toe en schoof Annemarie de halsband om haar nek. Met z’n drieën vervolgden we onze weg.

Tijdens het uitlaten keuvelden Annemarie en ik over van alles en nog wat. Jacky deed wat ze moest doen, en we genoten van de warme zonnestralen die ons verwelkomden.

Een uur later waren we weer thuis. Het leek ons een goed idee om op het terras te gaan zitten. Frisdrank en ijsjes kwamen tevoorschijn. Voor Jacky vulden we haar waterbak met vers koud water. Ze dook er meteen met haar neus in — duidelijk dorstig. Daarna kreeg ze een paar hondensnacks, waarna ze opnieuw het gras indook.

Terwijl zij daar lag te genieten, dwaalden mijn gedachten af naar de terrassen in de binnenstad van Enschede. Die zouden op een dag als vandaag vast bomvol zitten. Toen ik even later op mijn telefoon keek, bleek dat te kloppen: de horecaondernemers aan de Oude Markt hadden te maken met overvolle terrassen. Geen verrassing, maar wel een bevestiging van het heerlijke weer.

Op ons eigen terras passeerden ondertussen verschillende mensen ons huis. Sommigen liepen zwijgend door, maar de meesten begroetten ons en schonken Jacky een beetje aandacht. Het is duidelijk dat Jacky een graag geziene gast is aan Het Achtervoort. Dat geeft ons een goed gevoel, want Jacky is een allemansvriend die niets liever doet dan spelen en wandelen — soms lijkt het alsof zij óns uitlaat in plaats van andersom.

Met die gedachte sloten Annemarie en ik de dag min of meer af. We liepen langzaam naar binnen en namen plaats op de bank. Er moest tenslotte ook nog een beetje televisie gekeken worden.

© John Kukken, 2026 — alle rechten voorbehouden.