De camera als wapen

 

Het is een bekend feit dat bijna iedereen tegenwoordig een mobiele telefoon heeft. Die dingen zijn handig: je kunt ermee het internet op, muziek luisteren, spelletjes spelen, fotograferen, appen en natuurlijk bellen of sms’en. Daar is niets mis mee. Maar je kunt er ook mee filmen — en juist dat wordt soms op een extreem grove manier misbruikt.

Zelf gebruik ik mijn minicomputer in zakformaat meerdere keren per dag. Meestal om te bellen, foto’s te maken, te appen of een sms te versturen. Filmen doe ik zelden, behalve bij een gezellig samenzijn met vrienden en bekenden. Plezier mag worden gedeeld met iedereen die het wil zien.

Wat de laatste tijd echter terecht aandacht krijgt, is dat sommige mensen het nodig vinden om ongelukken te filmen waarbij slachtoffers duidelijk herkenbaar in beeld komen. Dat is niet alleen een grove inbreuk op hun privacy, het getuigt volgens mij ook van een totaal gebrek aan empathie. Sommige slachtoffers vechten op dat moment voor hun leven, terwijl voorbijgangers hun telefoon trekken.

Dat roept bij mij de vraag op waarom mensen dat doen. Is het pure sensatiezucht? Willen ze opvallen op het internet? Vinden ze het ‘leuk’? Ik weet het niet — en eerlijk gezegd wil ik het ook niet weten.

Maar één ding weet ik wél: voor de familieleden van het slachtoffer is het verschrikkelijk, en voor het slachtoffer zelf natuurlijk al helemaal.

Laat ik het nog iets scherper stellen. Stel: je filmt een slachtoffer van een ongeluk. Op dat moment vecht die persoon voor het leven. Later zet je het filmpje online en ga je vrolijk verder met je dagelijkse bezigheden. Dan hoor je dat het slachtoffer aan de verwondingen is overleden — en tóch ga je door met waar je mee bezig was. Je toont geen enkele empathie met het slachtoffer of diens nabestaanden. Dat zegt niets over het slachtoffer, maar álles over jou.

Daar zouden mensen die zich hieraan bezondigen eens goed over moeten nadenken. De schade die ze anderen toebrengen is immens. Zo groot dat de wond nooit helemaal zal genezen. Want wat eenmaal op het internet staat, blijft op het internet — ook als het filmpje later wordt verwijderd.

Daarom hou ik het maar bij het filmen van gezellige momenten met vrienden en bekenden. Dat is altijd veel leuker dan het filmen van een slachtoffer van een ongeluk.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen