Als wonderen worden verkocht, is het geen geloof maar handel

 

Wie genoeg in Jezus gelooft, wordt beloond met gezondheid, geld en nog veel meer. Tenminste, dat beweren sommige religieuze groepen. Het klinkt prachtig, maar het is niet waar. Het is pure kwakzalverij.

Er zijn talloze groepen die zeggen dat ze wonderen kunnen verrichten. De mens zou volgens hen “toe zijn aan wonderen” die te mooi klinken om waar te zijn. Ook nu is er weer zo’n groep actief — ik noem bewust geen naam — die beweert dat ze mensen kunnen genezen.

Toen ik dat gisteravond las, slaakte ik een diepe zucht. Als redelijk gelovige man werd het me opnieuw duidelijk dat deze ‘evangelisten’ vooral één ding doen: een dik slaatje slaan uit mensen die kwetsbaar zijn. Ze laten hen geloven dat ze van kanker kunnen worden “bevrijd” en dat pijn kan verdwijnen als je maar genoeg in Jezus gelooft. Het klinkt te mooi om waar te zijn, en dat is het ook.

Nadat ik van de verbazing was bekomen, liet ik het artikel aan Annemarie lezen. Ook zij keek er met grote ogen naar. Ze was zó verbaasd dat ze even geen woord uit kon brengen — en dat is voor haar een unicum. Ze slaakte een diepe zucht en liep naar de keuken, nog steeds zichtbaar onder de indruk.

In de tussentijd dacht ik na over deze column. Ik voelde dat ik hierover moest schrijven. Niet als waarschuwing, maar als een duidelijke duiding. Een tegenstem tegen dit soort religieuze groepen die mensen iets beloven wat simpelweg niet waargemaakt kan worden. Na lang nadenken besloot ik er een nachtje over te slapen.

Dat bleek een goed besluit. Vanmorgen wist ik precies hoe ik het wilde verwoorden: scherp, maar niet afwijzend. Mensen moeten immers zelf hun keuzes kunnen maken. Als ze in dit soort beloften willen geloven, dan is dat hun goed recht. Maar teleurstelling ligt onvermijdelijk op de loer, want de beloofde wonderen blijven uit.

Daarom lijkt het mij verstandig om dit soort groepen links te laten liggen. Want als iets te mooi klinkt om waar te zijn, dan is dat ook zo. Punt uit.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen