Zomertijd: een uur vooruit, twee stappen terug

Over een paar dagen is het weer zover. Op 28 maart moeten we om 02.00 uur ’s nachts de klok een uur vooruit zetten, omdat dan de zomertijd ingaat. Maar is dat eigenlijk wel nodig? Ik heb daar sterke twijfels over.

De zomertijd en wintertijd houden ons al jaren bezig. Voorstanders wijzen op de vermeende voordelen, terwijl tegenstanders aangeven daar weinig van te merken. Om eerlijk te zijn: ik behoor tot die laatste groep. De voordelen zijn naar mijn mening verwaarloosbaar, terwijl ik er als oudere man twee keer per jaar een kleine jetlag aan overhoud. En die wordt er met de jaren niet bepaald makkelijker op.

Om die jetlag enigszins te beperken, heb ik voor mezelf een methode bedacht. Ik zet mijn wandklok en horloge al een aantal uren vóór de ingang van de zomertijd een uur vooruit. Op die manier kan ik er geleidelijk aan wennen, in plaats van dat het me in één keer overvalt.

Veel mensen verklaren mij daarom een beetje voor gek, maar voor mij werkt het echt. Het maakt de overgang in ieder geval een stuk dragelijker.

En ik sta niet alleen in mijn kritiek. Enkele jaren geleden gaf een groot deel van de Nederlandse bevolking al aan het voortdurende schakelen tussen zomer- en wintertijd zat te zijn. De voorkeur ging daarbij uit naar het permanent aanhouden van de wintertijd. Dat signaal bereikte Den Haag en werd zelfs in Brussel besproken.

Daar liep het echter al snel spaak. Binnen de Europese Unie moeten alle lidstaten het eens zijn over zulke besluiten, en dat bleek niet haalbaar. Met name een aantal Oost-Europese landen lag dwars, waardoor we voorlopig vast blijven zitten aan het huidige systeem.

Wat mij betreft is dat onnodig. Laat landen zelf beslissen welke tijd ze willen aanhouden. Zoals het nu gaat, werkt het simpelweg niet.

Voor jongeren lijkt het allemaal minder problematisch. Zij passen zich makkelijker aan en liggen er vaak niet wakker van. Maar de tijd zal ook voor hen komen dat het allemaal wat minder soepel gaat. Ik vraag me af of ze er dan nog steeds zo luchtig over denken.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen