Weer onrust binnen de BBB

 

En weer rommelt het binnen de gelederen van de BBB. Deze keer is het senator Robert van Gasteren die publiekelijk zijn lidmaatschap heeft opgezegd. Maar waarom deed hij dat?

Ik ga al jaren niet meer naar de stembus om mijn stem uit te brengen. De redenen daarvoor heb ik in eerdere columns al uitgebreid beschreven, waardoor het weinig zin heeft om dat opnieuw te doen. Maar dat neemt niet weg dat ik het nog steeds leuk vind om over politiek te schrijven. De politiek blijft immers een onuitputtelijke bron waar columnisten graag gebruik van maken. Eén van die columnisten is Hans van Soest, die in het AD via zijn columns laat weten hoe hij naar de Nederlandse politiek kijkt.

Zijn columns lees ik vaak, omdat ze inzicht geven in hoe een insider politieke kwesties benadert. Dat inzicht gebruik ik vervolgens weer om mijn eigen politiek getinte columns te schrijven.

Het is mij hierdoor wel duidelijk dat er in Nederland politieke partijen zijn waar het op dit moment niet zo goed mee gaat. Gisteren schreef ik een column over Progressief Nederland, een partij die nog veel werk te verzetten heeft, en vandaag is de BBB weer eens aan de beurt.

Die partij raakte enige tijd geleden Mona Keijzer kwijt, omdat zij het verstandiger vond om uit de partij te stappen. Hoe ik over haar denk, heb ik eerder al uiteengezet, dus daar ga ik nu niet verder op in. Ook laat ik buiten beschouwing dat de BBB tijdens hun deelname aan de vorige regering weinig voor elkaar kreeg, wat volgens verschillende berichten tot een leegloop leidde.

En die leegloop lijkt zich voort te zetten, want vandaag liet senator Robert van Gasteren openlijk weten dat hij de partij verlaat. Hij vindt dat de partij onprofessioneel te werk gaat en dat er een gebrek is aan een duidelijke koers. Of dat klopt, kan ik als buitenstaander niet beoordelen, maar dat er onvrede binnen de partij heerst, lijkt wel duidelijk.

Voor Van Gasteren was de maat in ieder geval vol. Wat hem vooral tegen de borst stuit, is dat de leden geen inspraak hebben gehad in de beslissing om Henk Vermeer tot partijleider te kiezen. Dat is een punt dat vaker terugkomt in discussies over interne partijdemocratie, en het is begrijpelijk dat dit voor hem zwaar woog.

Wat ik echter minder goed begrijp, is dat hij niet uit de fractie wil stappen. Als ik in zijn schoenen had gestaan, had ik die stap misschien wel gezet, maar ik ben Robert van Gasteren niet, dus ik kan niet voor hem spreken.

Feit blijft dat de BBB hierdoor opnieuw in een hoek terechtkomt waar je als politieke partij liever niet staat. Om daaruit te komen, zal er veel werk verzet moeten worden. Of dat ook daadwerkelijk gaat gebeuren, is een vraag die alleen de toekomst kan beantwoorden.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen