Warmte mag geen luxe zijn

 

Het besluit is genomen: het noodfonds energie wordt met spoed opnieuw opgetuigd, zodat mensen die hun steeds hoger wordende energierekening niet of nauwelijks meer kunnen betalen alsnog geholpen worden. Naar mijn mening moet er dit keer wel meer geld beschikbaar worden gesteld, want de vorige ronde was het fonds razendsnel uitgeput.

In politiek Den Haag hebben ze er dit keer niet lang over nagedacht, en daarvoor geef ik het huidige kabinet alvast een klein duimpje omhoog. Natuurlijk gebeurde de besluitvorming onder druk van de Tweede Kamer, maar toch: het besluit is genomen, en dat telt.

De reden voor het opnieuw instellen van het noodfonds is duidelijk. Net zo duidelijk is waar de schuldigen gezocht moeten worden die de wereldwijde energiecrisis hebben veroorzaakt. Daar ga ik verder niet op in; het heeft weinig zin om dat nog eens uitgebreid te herhalen.

Zal de energiecrisis ook mij raken? Natuurlijk, maar in mindere mate, omdat ik een vast contract bij Essent heb. Dat betekent echter niet dat ik achterover ga leunen. Afgelopen winter controleerde ik dagelijks mijn energieverbruik. Als ik vond dat het te hoog was, ging de thermostaat een tandje lager. Zo hield ik de kosten in toom. Daarnaast liet ik mijn relatief hoge termijnbedrag ongemoeid, waardoor ik nu een mooi bedrag terugkrijg. En eerlijk is eerlijk: mijn goede pensioen helpt ook, waardoor ik me weinig zorgen hoef te maken.

Maar hoe anders is dat voor werkenden met een laag loon? En hoe anders voor mensen met een uitkering, die nauwelijks of niet in staat zijn hun maandelijkse energiekosten te betalen? Met hen heb ik het echt te doen. Ik heb zelf jaren gehad waarin mijn inkomen laag was, en dat was geen makkelijke tijd. Dankzij goede begeleiding en mijn eigen financiële inzicht ben ik erdoorheen gekomen.

Maar genoeg over mij, want ik ben in deze kwestie niet relevant. Het gaat om de mensen die nu worstelen met hun torenhoge energierekening. Voor hen ben ik blij dat de regering heeft besloten het noodfonds energie nieuw leven in te blazen. Je moet er toch niet aan denken dat er komende winter mensen in de kou zitten door een buitenlands conflict waar ze zelf niets aan kunnen doen?

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen