Verder na de storm

Het is al langer bekend dat ik een 67-jarige man ben. Mijn leeftijd brengt de nodige ongemakken met zich mee, maar mijn energie heeft daar geen last van. Sterker nog: ik voel me tegenwoordig net zo vitaal als toen ik twintig was.

Een gevorderde leeftijd zorgt nu eenmaal voor wat haperingen hier en daar, maar mijn vriendin — eveneens een leeftijdgenote — en ik laten nog steeds drie keer per dag Jacky uit, doen dagelijks onze huishoudelijke taken, gaan om de dag naar winkelcentrum Deppenbroek voor de boodschappen en genieten volop van wat het leven ons te bieden heeft.

Daarnaast doen we samen ook nog vrijwilligerswerk, waardoor ik gerust kan zeggen dat wij twee bezige bijen zijn. Maar hoe komt het dat ik me nog steeds zo energiek voel?

Ik denk dat levenservaring en levensinstelling daar veel mee te maken hebben. Ik heb in mijn leven veel meegemaakt. Niet alles was even mooi, maar het heeft me wel geleerd om het positieve te blijven zien.

Wat ik zoal heb meegemaakt? Om een greep uit de grote ton te doen: ik had een gewelddadige biologische vader, en mijn moeder was daar op een gegeven moment wel klaar mee. Als kind had ik het daardoor niet altijd makkelijk. Later volgde een periode van alcoholmisbruik, waar ik in 2005 definitief een punt achter heb gezet. Dat kostte me moeite, maar het was het meer dan waard. Juist door te stoppen met alcohol kreeg ik mijn positieve energie terug.

Hoe sta ik nu in het leven? Heel positief, maar wel met de nodige bedenkingen. Dat hoort erbij, en ik maak me er dan ook geen zorgen over. Twijfels en kanttekeningen zijn nu eenmaal onderdeel van het leven.

Wat verwacht ik van de toekomst? Dat mijn leven min of meer blijft zoals het nu gaat. Natuurlijk, met wat meer ongemakken en misschien een rollator of scootmobiel — maar dat zie ik dan wel weer.

Al met al kan ik zeggen dat ik tevreden ben met het leven dat ik heb. Het leven heeft me dingen gegeven die ik niet nodig had, maar ook precies datgene wat ik tegenwoordig wél nodig heb: liefde, een goed gevoel in de donder en de energie van een 20-jarige.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen