Tien procent gas en een ongemakkelijke waarheid

Door de oorlog die de VS en Israël tegen Iran hebben ontketend, schieten in de rest van de wereld de energieprijzen omhoog. Olie en gas blijken opeens weer goud waard te zijn, omdat deze grondstoffen steeds schaarser worden.

Hoe gaan we daar in Nederland mee om? Niet goed, zo blijkt.

Politici blijven maar zeggen dat we ons voorlopig geen zorgen hoeven te maken. Volgens hen zijn de gasvoorraden op peil en hebben we ook nog genoeg olie.

Het klinkt geruststellend, maar recent onderzoek laat iets anders zien. In de afgelopen winter hebben we namelijk meer gas verbruikt dan in de jaren daarvoor. Het resultaat is dat de gasvoorraad van ons land op dit moment nog maar tien procent bedraagt.

Daarnaast zijn er politici die zeggen dat Nederland vloeibaar gas inkoopt bij onder meer de Verenigde Staten. Uitgerekend bij dat land — één van de landen die de oorlog tegen Iran hebben ontketend — kopen wij nu ons vloeibare gas.

Het is dat we niet anders kunnen, maar het voelt verkeerd. Sterker nog: het voelt zó verkeerd dat ik vind dat we dringend naar alternatieven moeten zoeken. En ja, dat betekent dat we zelfs weer moeten durven nadenken over gaswinning in Groningen. In het uiterste geval breekt nood nu eenmaal wetten en gemaakte afspraken.

De huidige regering zegt dat we daar absoluut niet aan moeten beginnen. Maar ik vraag me af of ze dat nog steeds zullen zeggen wanneer de nood echt aan de man komt. Een betrouwbare energievoorziening is immers een eerste levensbehoefte waar we simpelweg niet zonder kunnen.

Het mag dan ook duidelijk zijn dat ik het gelieg vanuit Den Haag meer dan zat ben. Daarom zou ik het kabinet het volgende willen meegeven: hou op met lullen en begin met poetsen. Zorg ervoor dat de gasvoorraad van Nederland zo snel mogelijk weer op peil komt — desnoods door opnieuw gas uit de Groningse bodem te halen.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen