Progressief Nederland: een nieuwe naam met oude problemen

 

Gisteravond vernam ik dat GroenLinks-PvdA niet meer bestaat. Dat klinkt voor een flink aantal Nederlanders misschien als muziek in de oren, maar die muziek verstoor ik graag meteen: de partij bestaat nog wél, maar onder een nieuwe naam — Progressief Nederland (PRO).

Net als velen wist ik dat GroenLinks-PvdA al een tijd zocht naar een nieuwe naam. Na lang wikken en wegen werd dat uiteindelijk Progressief Nederland. Als progressief denkend mens vind ik die naam goed passen; een progressieve koers past volgens mij bij een land dat vooruit wil.

Natuurlijk zijn er sceptici, ook binnen de partij zelf, die er anders over denken. Dat is hun goed recht. Ik kijk er positief naar, omdat ik geloof dat progressie ons land verder helpt.

Toch is er een probleem. Er bestaan namelijk veel lokale partijen die ‘PRO’ in hun naam hebben staan, en die partijen voelen zich nu overvallen. De meeste van hen zijn weliswaar gelinkt aan GroenLinks-PvdA, maar niet allemaal. En niet elke PRO‑partij is pro-links of pro-progressief. Dat maakt de situatie ingewikkeld.

Partijleider Jesse Klaver bracht het nieuws met een vrolijke en opgeluchte blik, maar de vraag is of die opluchting terecht is. Sommige lokale PRO‑partijen vinden de keuze van Progressief Nederland egoïstisch en sluiten een gang naar de rechter niet uit.

Ondertussen wil Progressief Nederland over vier jaar in alle gemeenten meedoen aan de gemeenteraadsverkiezingen. Dat mogen ze uiteraard proberen. Volgens sommigen is er op zowel lokaal als landelijk niveau behoefte aan een partij die inzet op progressieve politiek en brede vertegenwoordiging.

Of Progressief Nederland die rol kan vervullen, blijft voorlopig onzeker. De partij — toen nog GroenLinks-PvdA — scoorde bij de laatste verkiezingen minder goed dan verwacht. Toch zie ik de toekomst van Progressief Nederland met vertrouwen tegemoet. Progressie staat immers voor vooruitgang, ook in de politiek.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen