Patatje oorlog tegen de dieetindustrie

 Of we het nu willen of niet, we worden steeds vaker geconfronteerd met de meest uiteenlopende diëten die ons van alles en nog wat beloven. Het gaat vaak om beloftes die helemaal niet waargemaakt kunnen worden, waardoor mijn vriendin en ik steeds vaker denken: het zal allemaal wel. Geef ons zo nu en dan maar gewoon een lekkere vette hap.

Vandaag zag ik ze ook weer talloze malen voorbij komen: diëten die volgens vaak graatmagere influencers het zevende wereldwonder zijn. Maar als ze werkelijk het zevende wereldwonder zijn, hoe komt het dan dat er nog altijd zoveel mensen met overgewicht zijn?

Ik hoor het antwoord al: dat komt door een compleet ongezond eetpatroon en veel te weinig beweging. Daar heb ik wel iets op te zeggen. Het is inderdaad een feit dat er veel mensen met overgewicht zijn, maar dat heeft lang niet altijd te maken met ongezond eten of te weinig bewegen. Het kan namelijk ook te maken hebben met het gebruik van medicijnen die ervoor zorgen dat het lichaamsgewicht toeneemt. Dat staat doorgaans gewoon in de bijsluiter vermeld, zodat de gebruiker daar in ieder geval van op de hoogte is.

Mijn vriendin en ik gebruiken allebei medicijnen. Zij omdat ze ooit een levensbedreigend virus op haar hartspier heeft gehad, en ik vanwege mijn slaapproblemen en ontstoken eczeem in de baardstreek. Geen van de medicijnen die wij gebruiken is echter dikmakend. Dat wij een paar pondjes extra met ons meedragen heeft dus ook niets te maken met een ongezonder eetpatroon, want we eten zeker niet overmatig.

Het heeft er simpelweg mee te maken dat we er in het weekend voor kiezen om zo nu en dan een lekkere vette hap te nemen. Patatje oorlog? Heerlijk. Frikandel speciaal? Lekker. Patatje mayo? Nog lekkerder. Kroketje of twee? Laat maar komen, ze wandelen er wel in. En een frisdrankje erbij? Helemaal prima — volgens ons dan.

Maar als het aan de vaak graatmagere influencers ligt, gaan we binnenkort allemaal massaal aan het diëten, zetten we de vette hap voorgoed aan de kant en strompelen we als zombies door het leven. Nou, écht niet dus.

Mijn vriendin en ik zeggen dan ook: donder op met die diëten. Stop ze maar ergens waar de zon nooit schijnt. Wij blijven trouw aan onze vette hap. Want wij willen van het leven blijven genieten — ook al hebben we dan een paar pondjes meer aan onze botten.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.

 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen