Oorlog is geen entertainment

 

Dat Donald Trump er niet voor terugdeinst om in de schijnwerpers te treden, is al heel lang bekend. Maar dat hij van de oorlog tussen de Verenigde Staten, Israël en Iran een popcultuurshow probeert te maken, is wel iets heel nieuws.

De strijd wordt namelijk niet alleen op het slagveld gevoerd, maar ook op sociale media. Dat gebeurt met een opmerkelijke strategie: echte beelden worden gemengd met fragmenten uit onder meer actiefilms en andere televisieprogramma’s. Het mag duidelijk zijn dat hij daarmee vooral felle kritiek oogst. Hollywoodsterren en andere critici stellen dat oorlog geen entertainment is — en daar hebben ze volledig gelijk in.

Het is immers geen pretje om dagelijks beelden te zien van zware bombardementen en vluchtende, ontheemde mensen. Zelfs de zwaarste scènes uit films als Platoon en Top Gun verbleken daarbij volledig. Ik kan er met mijn hoofd dan ook niet bij dat Trump van de huidige oorlog tegen Iran een popcultuurshow probeert te maken.

De reden waarom hij dit doet, moet volgens mij worden gezocht in het feit dat hij er alles aan doet om de aandacht af te leiden van het feit dat zijn naam steeds vaker opduikt in de dossiers rond Jeffrey Epstein. Daardoor raakt zijn politieke blazoen steeds verder beschadigd.

Toen de oorlog een paar dagen geleden uitbrak, waren de onderhandelingen met Iran bovendien nog in volle gang. Volgens mij was er dan ook geen directe aanleiding om de oorlog te beginnen. De internationale verrassing was dan ook groot toen de eerste bommen op Iraans grondgebied vielen.

Het verbaasde mij dan ook niet dat Iran vrijwel direct tegenmaatregelen nam, onder meer door de Straat van Hormuz af te sluiten. Daardoor is de rest van de wereld nu in een ernstige energiecrisis beland.

Dat Donald Trump nu probeert er een popcultuurshow van te maken, wijst er volgens mij ook op dat hij beseft dat hij een grote fout heeft gemaakt door de slagkracht van Iran te onderschatten.

Dat moet hem zwaar worden aangerekend — niet alleen door de Amerikaanse burgers, maar door de gehele internationale gemeenschap. Het beginnen van een oorlog druist immers in tegen alles waar wij als mensheid in geloven.

Daarom hoop ik dat de Amerikanen en de internationale gemeenschap zich krachtiger tegen hem zullen keren. Want als hij op deze manier doorgaat, zal uiteindelijk de hele wereld het kind van de rekening zijn: niet alleen door torenhoge energierekeningen, maar vooral door verwoeste mensenlevens. Daarbij verbleken zelfs de Epstein-dossiers.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen