Olie raakt op, en het alternatief bestaat nog niet

 

Het is algemeen bekend dat we voor de productie van talloze producten olie nodig hebben. Maar nu we al veertien dagen in een ernstige energiecrisis zitten, klinkt steeds vaker de roep dat onze afhankelijkheid van olie moet stoppen.

Hoe we precies in deze crisis zijn beland — en vooral door wie — heb ik in eerdere columns al uitgebreid beschreven, dus daar ga ik nu niet opnieuw op in. Waar ik het wél over wil hebben, is het simpele feit dat we olie nodig hebben voor de productie van vrijwel alles wat we dagelijks gebruiken.

Denk aan plastic bakjes, tafels, medicijnen, autobanden, kleding, elektronische apparatuur, medische apparatuur — en ga zo maar door.

Dat er mensen zijn die zeggen dat de afhankelijkheid van olie moet stoppen, begrijp ik heel goed. Maar hoe dan? Welke alternatieven hebben we op dit moment voor olie in het productieproces? Voor zover ik weet: geen. En dat baart me grote zorgen.

Wetenschappers zullen dus vol gas aan de bak moeten om een alternatief — of meerdere — te vinden. Want de Straat van Hormuz is momenteel geblokkeerd, en bovendien raakt olie op den duur simpelweg op. Als we dan geen alternatief hebben, ontstaat er een gigantisch probleem.

Sommigen zeggen dat het allemaal zo’n vaart niet zal lopen. Maar in de jaren ’70 kregen we te maken met autoloze zondagen, waarop we niet met de auto de weg op mochten. Dat leverde mooie beelden op van fietsers op de snelweg, maar het liet vooral zien hoe afhankelijk we toen al waren van olie — niet alleen voor brandstof, maar voor vrijwel alles.

En nu zitten we opnieuw in een ernstige energiecrisis, terwijl er nog steeds geen alternatief voor olie voorhanden is. Daarom moet er nu serieus werk worden gemaakt van het vinden van een methode om dat alternatief te ontwikkelen. Als het er uiteindelijk komt, is dat fantastisch. Maar als dat niet gebeurt, dan hebben we op termijn een levensgroot probleem dat niet om een oplossing vraagt, maar erom schrééuwt.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen