Multitasken? Niet voor deze brombeer

 

Laatst las ik een artikel in een landelijk bekend vrouwenblad — ja, als man lees ik vrouwenbladen — waarin stond dat multitasken kinderspel is. De eerste gedachte die tijdens het lezen in me opkwam was: multitasken, kinderspel? Niet echt.

Ik geef het meteen toe: ik neem met enige regelmaat een vrouwenblad ter hand. Waarom? Omdat ze me een beter inzicht geven in de belevingswereld van vrouwen. Een aantal vrienden zegt dat ik mannenbladen moet lezen, en dat doe ik ook, maar ik heb geen behoefte om voortdurend artikelen te zien over peperdure auto’s waarmee je anderen de ogen kunt uitsteken, of over ‘mooie’ halfnaakte vrouwen die je verleidelijk aankijken terwijl ze hun kroonjuwelen tonen.

Ik wil artikelen lezen die werelden laten zien waar ik me in kan vinden, die me inzichten geven in van alles en nog wat.

Annemarie leest uiteraard ook vrouwenbladen. Als ze klaar is, pakt ze vaak een papiertje dat als bladwijzer dient. Dat legt ze dan bij een artikel dat ik volgens haar beslist moet lezen. Vervolgens sluit ze het blad en geeft het aan mij door.

Een paar dagen geleden was dat opnieuw het geval, maar dit keer ging het om de online versie van datzelfde blad. Met de woorden “dit wil jij beslist lezen” wees ze me op een artikel over multitasken. Dus kroop ik achter mijn laptop, bezocht de website en klikte op het door haar aangewezen stuk.

Toen ik de titel las, kreeg ik direct een aantal bedenkingen. Ik keek Annemarie zwijgend maar vragend aan. “Lees het artikel nou maar,” zei ze zacht, alsof ze mijn onuitgesproken vraag al had gehoord. Dus begon ik te lezen.

Volgens het artikel is multitasken kinderspel voor iedereen die zich er een beetje in verdiept. Mijn bedenkingen werden er bepaald niet kleiner van. Ik overwoog zelfs om naar een ander artikel te gaan. Maar tot mijn lichte verbazing deed ik dat niet. Het gaf me namelijk een inzicht: er zijn mensen die wél heel goed zijn in multitasken.

Toen ik klaar was met lezen, keek ik Annemarie opnieuw aan. Ze glimlachte en zei: “Zie je nu dat multitasken best te doen is als je het met beleid aanpakt? Als jij Jacky hebt uitgelaten, heb je een blik in je ogen alsof je bergen hebt verzet. Maar je hebt dan alleen maar een wandeling gemaakt. Ik weet dat Jacky vrolijk en speels is, en dat dat wel wat van je vraagt, maar het blijft gewoon een wandeling, lieve brombeer van me.”

Ik kon niet anders dan toegeven dat ze gelijk had. Ik omhelsde haar zacht en keek haar even in de ogen. Op dat moment besefte ik opnieuw hoe belangrijk ze voor me is — én dat multitasken simpelweg niet voor mij is weggelegd. Dat is de waarheid, en niets anders dan de waarheid, waar geen ontkomen aan is.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen