Marco Borsato: zijn muziek keert terug, maar het podium blijft leeg

 

Het was een zaak die de gemoederen in Nederland behoorlijk heeft beziggehouden. Het land leek daardoor als het ware in twee kampen te zijn verdeeld: het kamp dat voor Marco Borsato was en het kamp dat tegen hem was. Uiteindelijk werd hij door de rechter wegens onvoldoende bewijs vrijgesproken van datgene wat het Openbaar Ministerie hem ten laste had gelegd.

Ik heb de zaak nauwlettend gevolgd. Ik wilde er alles van weten, maar heb me altijd zo neutraal mogelijk opgesteld. Dat kan ik van veel mensen niet zeggen. Sommigen veroordeelden Borsato alsof ze er zelf bij waren toen hij deed wat hij gedaan zou hebben. Op sociale media lieten ze dan ook niets van hem heel.

Dat moet zonder meer een diepe indruk op hem en zijn naasten hebben gemaakt, want het is geen pretje om aan de digitale schandpaal genageld te worden.

Het gevolg was onder meer dat zijn muziek steeds minder op de radio werd gedraaid. Inmiddels lijkt daar echter een kentering in te zijn gekomen. Zijn nummers worden weer vaker uitgezonden. Volgens sommigen gaat het zelfs om een stijging van bijna 162 procent.

Dat is een flinke toename, maar dat neemt niet weg dat een deel van de schade onomkeerbaar is. Zijn optredens staan op dit moment nog altijd op nul, waardoor ook zijn inkomsten onder druk staan.

Lig ik daar wakker van? Eerlijk gezegd niet. Mijn gedachten gaan veel meer uit naar het vermeende slachtoffer dat hij, naar het lijkt, heeft gemaakt. De rechtbank sprak hem weliswaar vrij, maar zei niet dat hij het níét heeft gedaan. Daardoor zal de zaak waarschijnlijk toch aan hem blijven kleven.

Of hij in de toekomst ooit nog zal optreden, is dan ook hoogst onzeker. Een zaak als deze poets je niet zomaar even weg. Daarom vermoed ik dat we hem misschien wel nooit meer op het podium zullen zien staan.

Daar lig ik overigens ook niet wakker van. De mentale gezondheid van het vermeende slachtoffer vind ik belangrijker dan zijn optredens. Voor zijn vele fans is dat misschien moeilijk te verkroppen, maar ook daar lig ik niet wakker van. Dat is iets wat ze dan maar moeten slikken, ook als dat een beetje pijn doet.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen