Horror met hartslag: Mijn Blik op The Exorcist

 

Het is algemeen bekend dat ik er niet voor terugdeins om zo nu en dan een stevige horrorfilm te kijken. Eén van mijn favoriete films binnen het genre is The Exorcist van William Friedkin, die in 1973 het publiek de stuipen op het lijf joeg. Maar is het eigenlijk wel een pure horrorfilm?

Ja en nee. Ja, omdat de film een aantal ijzingwekkende scènes bevat waarin duidelijk wordt dat een 12‑jarig meisje door de duivel bezeten is. Nee, omdat de film óók sterke dramatische elementen heeft. Het meisje, gespeeld door Linda Blair, worstelt met haar eigen problemen en dreigt in een isolement te raken. Haar moeder, vertolkt door Ellen Burstyn, weet niet meer wat ze moet doen en sleept haar dochter van de ene instantie naar de andere.

Maar wat maakt de film dan zó angstaanjagend? Naar mijn bescheiden mening zijn het vooral de contrasten. De verschillen tussen goed en kwaad zijn zó scherp neergezet dat ze je bijna letterlijk de stuipen op het lijf jagen.

De film werd gemaakt naar aanleiding van het boek van William Peter Blatty en kreeg later meerdere vervolgen. Geen van die films wist het niveau van het origineel te benaderen, waardoor ik er weinig aandacht aan schonk.

Dat gold ook voor The Exorcist: Believer, een film waarin twee meisjes bezeten raken. Ondanks de bombastische aankondigingen stelde de film zwaar teleur.

Nu doen er geruchten de ronde dat Scarlett Johansson is gespot op de set van een nieuwe Exorcist-film in New York. Voor mij is dat een teken dat de magie van het genre nog springlevend is.

Maar kijk ik eigenlijk wel uit naar een nieuwe Exorcist-film? Om heel eerlijk te zijn: nee. Ik kijk veel meer uit naar Evil Dead Burn, die – als alles volgens planning verloopt – tegen het einde van dit jaar in de bioscopen verschijnt. Die film, en de hele franchise eromheen, spreekt me simpelweg veel meer aan.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen