Hoe Jacky een gewone zaterdag bijzonder maakte

 

Op zaterdag doen mijn vriendin en ik meestal de boodschappen voor de hele week. We pakken dan de auto, zodat het vervoer van de boodschappen makkelijk is. Maar deze keer besloten we het anders te doen. In de afgelopen week hadden we al een groot deel van de boodschappen ingekocht, waardoor de auto keurig op de parkeerplaats bleef staan. De resterende boodschappen zouden we tijdens een wandeling met Jacky meenemen.

Annemarie en ik wonen aan Het Achtervoort in Enschede, in een hoekhuis met naastgelegen een grasveld waar kinderen geregeld voetballen. Dat is voor ons geen probleem; we houden juist van een beetje levendigheid in een doorgaans rustige buurt.

Toen we met Jacky naar buiten liepen, was ze nog niet aangelijnd. Ze zette het meteen op een rennen. Bij het grasveld zag ze een voetbal haar kant op rollen. Op dat moment besloot ze dat de bal van haar was. Ze rende eropaf, sprong er bovenop, tuimelde er vanaf en kwam daarna vrolijk naar ons terug gerend.

De jongen die achter de bal aanliep, zag het gebeuren en kon een lach niet onderdrukken. Jacky keek hem met haar vrolijke oogjes aan, waardoor hij haar — nog steeds lachend — even aaide.

Met een glimlach op ons gezicht zagen Annemarie en ik het tafereel aan. De jongen liep met de bal onder zijn arm naar ons toe en stelde zich voor. Hij bleek een van de kleinkinderen van een van onze naaste buren te zijn.

Terwijl Annemarie Jacky aanlijnde, vertelde hij dat hij graag met zijn ouders naar Het Achtervoort komt, omdat hij hier met andere kinderen kan voetballen — iets wat in zijn eigen buurt niet mogelijk is. Ik zei hem dat hij hier alle ruimte heeft. Hij antwoordde dat die ruimte in zijn buurt ook wel bestaat, maar dat het door het vele verkeer te gevaarlijk is. Zijn ouders hebben bovendien drukke banen, waardoor ze in het weekend vooral tijd nodig hebben om te ontspannen, boodschappen te doen en het huishouden te regelen.

Toen hij dat vertelde, besefte ik opnieuw hoe belangrijk spelen voor kinderen is. Ze bouwen er immers hun sociale contacten mee op.

We zagen dat de jongen zichtbaar genoot van het voetballen op het grasveld naast ons huis. Daarom zei ik hem dat ik hem over een paar jaar wel in het eerste elftal van FC Twente zag staan. Hij glunderde van oor tot oor en zei dat hij zijn best zou doen.

Tijdens de wandeling die we daarna met Jacky maakten, spraken Annemarie en ik nog over de jongen. Hij had een speels en vrolijk effect op ons. We waren het erover eens dat we hem over een paar jaar inderdaad in het eerste van FC Twente zouden kunnen zien — niet alleen vanwege mogelijk talent, maar vooral vanwege de wilskracht die hij liet zien.

Zo zie je maar dat een gewone zaterdag toch bijzonder kan worden door een kleine vrolijke hond die op een voetbal springt, en een jongen die er lachend achteraan rent.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.