Hoe Enschede mijn politieke vlam weer aanwakkerde

 

Ik had de uitslagen van de gemeenteraadsverkiezingen gisteravond niet gevolgd, omdat ik naar mijn mening betere dingen te doen had. Toch was ik stiekem benieuwd hoe het er in Enschede voor zou staan.

HBO Max is de favoriete streamingdienst van mijn vriendin en mij, dus ook gisteravond maakten we er gretig gebruik van. We keken weer een aflevering van de Amerikaanse true‑crime‑serie American Monster, waardoor we even niet aan de wereld om ons heen dachten. Ondanks dat kon ik het niet laten om af en toe mijn telefoon erbij te pakken om te zien hoe de verkiezingen voor de grote partijen in Enschede verliepen.

Steeds opnieuw kreeg ik – logischerwijs – te lezen dat de stemmen nog werden geteld. Dus legde ik mijn telefoon maar weer weg en richtte ik mijn aandacht op de tv.

Heel stilletjes hoopte ik dat GroenLinks‑PvdA opnieuw de grootste partij in Enschede zou worden. Daarmee hoopte ik ook dat ik me door de politiek weer gehoord zou voelen.

Die hoop werd vanochtend versterkt toen ik in het AD las dat de partij inderdaad de grootste was geworden. Het wakkerde iets in mij aan.

Het mag duidelijk zijn dat ik een man ben die links georiënteerd is. Dat is me niet met de paplepel ingegoten – mijn ouders hadden op politiek gebied heel andere ideeën – maar in mijn jeugd voelde ik me aangetrokken tot de PvdA. Toen ik achttien werd, stemde ik dan ook op die partij. Tot ongenoegen van mijn ouders, maar ze moesten het ermee doen.

In de jaren daarna groeide mijn interesse in de landelijke politiek en in de PvdA, omdat ik me door die partij gehoord voelde. Dat veranderde lange tijd niet, ook niet toen het CDA de grootste werd. Ik bleef de PvdA trouw, omdat ik de andere partijen uit die tijd niet interessant vond.

Toch werd het me duidelijk dat de PvdA aan populariteit had ingeboet. Ik kreeg het gevoel dat de partij, langzaam maar zeker, door met name de VVD aan de kant werd geschoven.

Na verloop van tijd begon mijn interesse in de landelijke politiek af te nemen. Ik kreeg het idee dat de PvdA nooit meer de grootste partij van het land zou worden. Tot Wim Kok lijsttrekker werd. Door hem kreeg ik mijn vertrouwen in de landelijke politiek én in de PvdA terug. Het gaf me weer een goed gevoel.

Wim Kok werd minister‑president, en ik vertrouwde erop dat hij veel voor ons land zou betekenen. Dat gebeurde ook: mensen kregen meer te besteden, er kwamen banen bij en de Nederlandse economie bloeide. Het ging goed met het land.

Maar na twee termijnen werd de PvdA verslagen door de VVD, die vervolgens veertien jaar de grootste partij zou blijven. Daarmee verloor ik definitief mijn vertrouwen in de landelijke politiek, en besloot ik niet meer te stemmen.

Dat is nog steeds zo. Maar nu GroenLinks‑PvdA de grootste partij in Enschede is geworden, begint het politieke vlammetje in mij toch weer iets feller te branden. Hoe de partij het hier zal gaan doen, is natuurlijk nog koffiedik kijken. Maar ik begin weer vertrouwen te krijgen, en heel stilletjes hoop ik op een betere landelijke politieke toekomst.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen