Het Achtervoort: waar groen wint van blik

 

Mijn vriendin en ik wonen in een buurt waar het goed toeven is. We wonen er tussen generatiegenoten, waardoor de contacten snel gelegd waren. Uit onderzoek blijkt dat ongeveer de helft van de inwoners van Enschede gemakkelijk een parkeerplek vindt, maar toch zijn er veel Enschedeërs die – om begrijpelijke redenen – liever een stukje groen voor de deur hebben.

Wij wonen nu bijna een jaar aan Het Achtervoort in Enschede. Het is er heerlijk rustig, er zijn meer dan genoeg parkeerplaatsen en iedere autobezitter kan zijn auto zonder moeite kwijt. Ook zijn er voldoende voorzieningen die voor ouderen belangrijk zijn. Wat dat betreft is er dus niets mis met Het Achtervoort.

Laatst las ik echter een artikel in het AD waarin stond dat steeds meer mensen geconfronteerd worden met een parkeerplaats pal voor hun deur. Bij ons aan Het Achtervoort is dat onmogelijk: als er voor de deur geparkeerd zou worden, zou de straat direct geblokkeerd raken. Het is dus duidelijk dat er bij ons geen parkeerplaatsen voor de deur zullen komen, simpelweg omdat het niet kan.

En daar zijn we blij mee. Wij hebben liever een stukje groen voor de deur dan een overbodige parkeerplaats. Bovendien zitten we niet te wachten op de inkijk die zo’n parkeerplek met zich meebrengt; onze privacy moet wel gewaarborgd blijven.

Wat dat betreft behoren wij tot de gelukkigen: geen auto’s voor de deur, maar een heerlijk stukje groen waar we ons vooral in de lente en zomer naar hartenlust kunnen uitleven. Dat geeft rust – en dat voelen we.

Daarom hebben mijn vriendin en ik medelijden met de mensen die wél met een parkeerplaats voor hun deur geconfronteerd worden. Zij hebben last van inkijk, leveren privacy in en missen het stukje groen dat wij wél hebben. In plaats daarvan kijken ze uit op een paar auto’s die waarschijnlijk niet eens van henzelf zijn.

Met hen heb ik te doen, en ik probeer graag met ze mee te denken – maar ook weer niet te veel. Want mijn vriendin en ik hebben het, samen met Jacky, heerlijk rustig aan Het Achtervoort.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen