Glutenvrij zonder reden: een ongezonde trend?

 

Het is een trend die al een tijdje rondwaart en die mij steeds meer zorgen baart. Uit recent onderzoek blijkt namelijk dat steeds meer mensen glutenvrij eten. Op het eerste gezicht lijkt dat onschuldig, maar er kleven wel degelijk risico’s aan.

Wanneer ik door de supermarkt loop, zie ik steeds vaker producten met het label ‘glutenvrij’. In eerste instantie haalde ik daar mijn schouders over op, maar op een gegeven moment werd mijn nieuwsgierigheid gewekt. Hoe zou zo’n glutenvrij product eigenlijk smaken? Die vraag bracht me ertoe om zelf eens een glutenvrij brood te kopen.

Eenmaal thuis smeerde ik er een paar boterhammen van. Al na de eerste hap viel me op dat er nauwelijks smaak aan zat. Gelukkig ging het om een half brood, waardoor ik na een paar dagen alweer overstapte op een gewoon brood.

Mijn nieuwsgierigheid was echter nog niet verdwenen. Ik bekeek de verpakking van het glutenvrije brood en zag tot mijn verbazing dat het slechts een paar gram voedingsvezels per honderd gram bevatte. Ter vergelijking pakte ik de verpakking van een normaal brood erbij: daarin zat 6,9 gram voedingsvezels per honderd gram.

Dat zette me aan het denken. Hoeveel voedingsvezels heeft een mens eigenlijk nodig? Na wat speurwerk kwam ik erachter dat dit rond de 30 tot 40 gram per dag ligt om de darmflora goed te laten functioneren.

Juist daarom begrijp ik deze trend niet. Natuurlijk zijn er mensen met een glutenallergie of -intolerantie voor wie glutenvrij eten noodzakelijk is. Maar dat steeds meer mensen zonder die noodzaak toch voor glutenvrije producten kiezen, vind ik moeilijk te verklaren—zeker omdat ze daarmee mogelijk hun darmflora tekortdoen.

Tegelijkertijd zie ik gelukkig ook een tegengeluid ontstaan: een groeiend besef dat voedingsvezels juist essentieel zijn voor onze gezondheid. Die vezels zitten niet alleen in brood, maar ook in producten zoals pinda’s en verschillende peulvruchten. Dat zijn keuzes waar je lichaam wél iets aan heeft.

Voor mij is de conclusie dan ook duidelijk. Ik laat glutenvrije producten voortaan links liggen. Ze zijn vaak duurder, voegen voor mensen zonder glutenintolerantie weinig toe en kunnen zelfs nadelige effecten hebben. Dan kies ik liever voor voeding die mijn lichaam echt ondersteunt.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen