Even goede vrienden, ook als we anders stemmen

 

Het was voor Annemarie en mij vandaag een gewone zaterdag waarop we boodschappen deden en met Jacky gingen wandelen. Tijdens de wandeling zagen we dat een aantal posters van de PVV en FvD beklad waren. We keken er zwijgend naar, schudden ons hoofd en liepen door, met de gedachte dat het zo niet hoort.

Waarom hoort het niet zo? Heel eenvoudig: we leven in een democratisch land, en dus hebben ook mensen die op de PVV of FvD stemmen recht van spreken. De tegenstellingen met bijvoorbeeld D66 of GroenLinks-PvdA kunnen groot zijn, maar dat hoort bij een democratie. Meningen mogen verschillen — en ze mogen gehoord worden.

Feit is dat Annemarie en ik niets van de PVV en FvD moeten hebben, omdat hun politieke ideeën haaks staan op waar wij in geloven. Maar dat betekent niet dat wij geen luisterend oor hebben voor mensen die anders denken.

Sterker nog, een aantal van onze vrienden vertelde dat ze bij de Tweede Kamerverkiezingen op de PVV of FvD hebben gestemd. We luisterden naar hen, gingen het gesprek aan en probeerden elkaar te begrijpen. Toen duidelijk werd dat we niet tot een compromis zouden komen, gooiden we het gesprek subtiel over een andere boeg. We zeiden: “Even goede vrienden, laten we ergens een borrel pakken.” Daar gingen onze vrienden graag op in, omdat ze merkten dat we hen niet afwezen.

Tijdens het gesprek keek Jacky wat om zich heen, maar bleef rustig zitten — alsof ze wilde zeggen dat het gesprek in goede banen verliep.

Over één ding waren onze vrienden het volledig met ons eens: het bekladden van PVV- en FvD-posters helpt de democratie niet. Het vergroot alleen maar de tegenstellingen. Dat moet hoe dan ook worden tegengegaan. Tegenstellingen kunnen groot zijn, maar hoeven geen onneembare hindernissen te vormen. Dat hebben Annemarie, onze vrienden en ik vandaag wel bewezen.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen