Een vlek is nog geen doodvonnis

 

Er gaan veel geruchten rond over de gezondheid van Donald Trump. In het begin slikte ik die geruchten voor zoete koek, want ik wilde hem het liefst zo snel mogelijk van het politieke toneel zien verdwijnen.

Ze vielen mij ook op: de grauwe vlekken op de handen van Donald Trump. Het waren vergelijkbare vlekken als die ik bij wijlen koningin Elizabeth zag. Een paar weken nadat ik ze bij haar opmerkte, overleed ze.

Toen ik diezelfde vlekken ook bij Trump zag opduiken, dacht ik dat we binnen de kortste keren van hem verlost zouden zijn. Maar hij staat nog steeds recht overeind, kraamt nog steeds onzin uit en blijft de Europese Unie beledigen, terwijl het juist de Europese Unie is die de slapende reus lijkt te zijn die langzaam ontwaakt.

De vlekken die regelmatig op zijn handen te zien zijn, blijken echter niet veel meer te zijn dan ouderdomsvlekken waar we, als het goed is, allemaal vroeg of laat mee geconfronteerd zullen worden.

En toen verscheen er, als een donderslag bij heldere hemel, opeens een rode plek in zijn nek. Voor velen onder ons was dat het zoveelste teken dat het einde nabij zou zijn voor een man van 79 jaar. Dat het simpelweg om een huidirritatie gaat waarvoor hij wordt behandeld, leek op dat moment nauwelijks nog relevant.

Laat me daarom even heel duidelijk zijn: van een gewone huidirritatie ga je echt niet het hoekje om. Toch lijkt dat bij velen moeilijk te landen. Hij is immers 79 jaar oud, een buitenlandse president die ons niet aanstaat, en iemand die met enige regelmaat uitspraken doet waar wij ons niet in kunnen vinden.

Maar laten we eerlijk zijn. Oké, hij staat ons niet aan, maar als je hem zo ziet, kun je zelfs als leek niet ontkennen dat hij er lichamelijk gezien redelijk gezond uitziet. En ja, hij lijkt bij belangrijke politieke bijeenkomsten soms in slaap te vallen. Maar ga er maar eens aan staan: hij is 79 jaar. Dat is een leeftijd waarop veel ouderen overdag weleens een tukje doen. Dat is niet alarmerend en al helemaal niet levensbedreigend; het hoort gewoon bij het ouder worden.

Denk nu niet dat ik alles wat hij zegt en doet goedpraat, want als je mijn eerdere columns over hem leest, weet je dat ik een uitgesproken tegenstander van hem ben. Maar om hem vanwege een paar grauwe vlekken op zijn handen en een rode plek in zijn nek meteen naar de andere wereld te wensen, gaat mij toch echt een stap te ver.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen