Een trage ochtend die toch nog mooi werd

Een paar dagen geleden schreef ik over het feit dat gisteren de zomertijd weer is ingegaan. Ondanks dat ik een aantal uren van tevoren onze klokken al een uur vooruit had gezet, bleek de jetlag toch aanwezig. Hij was klein, maar een jetlag is een jetlag — en daardoor voel je je toch even wat minder actief.

Toen Annemarie en ik vanochtend wakker werden, speelde Jacky uitbundig met een speeltje. Voor haar was er duidelijk niets aan de hand, maar wij voelden ons wat minder energiek. We leken meer op lappenpoppen dan op mensen van vlees en bloed.

Na een paar minuten stond ik op, liep naar de badkamer om me op te frissen en keek mezelf in de spiegel aan. Ik zag een redelijk verfomfaaid gezicht. Even had ik het gevoel dat ik me aan mezelf moest voorstellen, omdat ik mezelf nauwelijks herkende.

Na het opfrissen zag ik dat mijn gezicht weer wat meer op mij begon te lijken. Ik begon aan mijn dagelijkse scheerbeurt, wat de rest van het herstelwerk deed. Met iets meer moed bracht ik deodorant en eau de toilette aan, waarna ik terugkeerde naar de slaapkamer om mijn klaarliggende kleren aan te trekken.

Terwijl ik dat deed, zag ik Annemarie langzaam naar de badkamer schuifelen. Ze zei niets, maar haar lichaamstaal liet zien dat ook zij last had van een kleine jetlag.

Toen ze klaar was met haar opfrisbeurt, kwam ze terug met een blik die verrassend fris en fruitig was. Ik concludeerde dat ik meer last had van de tijdsverschuiving dan zij.

Ik vroeg me niet af hoe dat kon en besloot dat het beter was om naar de keuken te gaan om het ontbijt te bereiden.

Na een tijdje kwam Annemarie naast me staan en zei: “We gaan er samen een mooie dag van maken. De zon schijnt, Jacky moet straks worden uitgelaten waardoor we lekker naar buiten gaan, en er moeten nog wat boodschappen worden gedaan — dan kom jij ook weer een beetje op krachten.”

Terwijl ze dat zei, pruttelde de koffie zacht op de achtergrond, klonk er een vrolijk deuntje uit de speakers, en voelde ik dat het inderdaad een prachtige dag zou worden. Mijn jetlag verdween als sneeuw voor de zon, en Jacky keek ons vanaf een afstandje hoopvol aan.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.