Een 7,7 voor Het Achtervoort, maar er kan nog wat bij

 

Uit recent onderzoek is gebleken dat de meeste Enschedeërs tevreden zijn over hun buurt, al geven zij wel aan dat er een aantal verbeterpunten zijn.

Daar denken wij in Het Achtervoort ook zo over. Wij zijn van mening dat de busverbinding hersteld moet worden, maar of dat ooit zal gebeuren is nog maar zeer de vraag, aangezien Arriva voet bij stuk houdt. De bushaltes aan de A.H.J. Coppesstraat en de Voortsweg blijven wat hen betreft buiten gebruik.

Wat de groenvoorziening betreft is het bij ons overigens best goed geregeld. Mensen wonen over het algemeen in een fijn huis en gaan prettig met elkaar om. Daardoor geven wij de buurt gemiddeld een 7,7.

Dat is een redelijk hoge score, maar het kan natuurlijk altijd beter. Aan de sportaccommodatie aan de Rijnstraat ligt het in ieder geval niet, want die is groot genoeg voor iedereen die wil sporten. Ook aan de schoolvoorzieningen ligt het niet, want aan dezelfde straat staat een behoorlijk grote basisschool waar kinderen het onderwijs krijgen dat zij nodig hebben.

Wat in onze buurt echter volledig ontbreekt, is een buurthuis waar allerlei activiteiten kunnen worden georganiseerd. Het lijkt mij dan ook wenselijk dat er zo’n ontmoetingsplek komt, zodat met name jongeren de gelegenheid krijgen om elkaar daar te treffen.

Daarnaast is het helaas niet overal even netjes en schoon. Vandaag zag ik nog dat er aan de Rijnstraat een grote plastic zak zomaar op het voetpad was achtergelaten, met daaromheen een aantal gebruikte frisdrankblikjes. Dat vond ik geen prettige aanblik. Even overwoog ik om de zak en de blikjes mee te nemen naar een nabijgelegen ondergrondse afvalcontainer. De plastic zak bleek echter zo smerig dat ik die heb laten liggen, maar de frisdrankblikjes heb ik wel naar de supermarkt gebracht om ze daar in te leveren.

Dat leverde mij een paar cent statiegeld op, maar daar ging het mij niet om. Waar het mij vooral om gaat, is dat de buurt waarin mijn vriendin en ik wonen zo schoon mogelijk blijft, om de leefbaarheid te bevorderen.

Wat dat betreft heeft de stad Enschede nog wel wat werk te verzetten, want het is niet prettig om tussen het afval van een ander te leven. Maar omdat ik een positief karakter heb, ben ik ervan overtuigd dat er uiteindelijk aan gewerkt zal worden.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen