Durf is ook een kwestie van doen

 

Er zijn mensen die het angstniveau van mannen wel een beetje onderschatten. Zo las ik een paar dagen geleden een column van een columniste die stelde dat mannen eigenlijk niet zo veel durven. Maar heeft ze daarin wel gelijk?

Wat mij betreft voor een klein deel. Als ik zeg dat ik iets niet durf, dan durf ik het ook écht niet. Dat maakt wel duidelijk dat ik meestal op standje veiligheid speel. Als je tegen mij zegt: ga jij maar even op dat koord staan dansen, dan doe ik dat — maar alleen als het koord op de grond ligt. Vraag je me om een ritje te maken in een sportauto, dan ga ik wel achter het stuur zitten, maar verder gebeurt er niets. En als je zegt dat ik op een paard moet gaan zitten, dan ga ik netjes naast het dier staan, maar het zadel blijft onaangeroerd.

Sommige mensen zeggen dan dat ik geen uitdagingen aanga, maar dat klopt niet. Ik ga ze wél aan — alleen vooral op het gebied van schrijven, zeker wanneer het om politiek geladen columns gaat.

Dat doe ik lekker veilig vanachter mijn laptop, met een kop koffie en een bitterkoekje binnen handbereik. Het enige gevaar komt van de reacties die ik krijg. Die kunnen soms hard aankomen, waardoor ik weleens denk dat het misschien geen goed idee was om zo’n column te schrijven. Maar aan de andere kant: mijn columns geven me de ruimte om mijn mening te uiten, en daardoor kan ik een scherpe reactie meestal prima verdragen.

Voor dat soort uitdagingen ga ik dus zeker niet aan de kant. Wat dat betreft sta ik mijn mannetje. Het is dan ook onzin dat mannen zoals ik niet zo veel durven. We durven juist heel veel — alleen niet op de manier die de columniste waarschijnlijk in gedachten had.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.