Dertig films. Eén jaar. Mission Impossible

Als Paramount Pictures straks Warner Bros. overneemt, willen beide studio’s jaarlijks fors uitpakken. Het doel: vijftien films per studio per jaar. Dat betekent dertig bioscoopreleases op jaarbasis. Gezien de moordende concurrentie lijkt mij dat een mission impossible.

Dat ik een filmliefhebber ben, is inmiddels wel bekend. Actie, oorlog, western, horror, sciencefiction, avontuur, fantasy of drama — het maakt me weinig uit, zolang het verhaal goed is en de acteerprestaties overtuigen.

Juist daarom keek ik enige tijd uit naar een mogelijke overname van Warner Bros. door Netflix, dat uiteindelijk afhaakte. Daarmee bleef Paramount als voornaamste overnamekandidaat over. Dat Paramount en Warner Bros. na een fusie dertig bioscoopreleases per jaar willen realiseren, toont ambitie. Maar is die ambitie ook realistisch?

Hoewel de nieuwe combinatie ongetwijfeld een factor van betekenis zal zijn, acht ik dertig releases per jaar weinig waarschijnlijk. Sommige experts noemen het zelfs onmogelijk, simpelweg omdat een film een lange en complexe voorbereiding vergt.

Kijk alleen al naar Oliver Stone, die meer dan tien jaar nodig had om Platoon van de grond te krijgen — en dat noemde hij nog een relatief korte periode. Er zijn producties die nóg langer in ontwikkeling zijn voordat de eerste scène wordt gedraaid.

Daarom acht ik het plan van Paramount en Warner Bros. niet realistisch. Paramount bracht het afgelopen jaar acht films uit in de bioscoop, Warner Bros. elf. Dat zijn aantallen die veel dichter bij de werkelijkheid liggen. Het lijkt mij verstandiger als de gefuseerde studio in de buurt van die cijfers blijft.

Vooralsnog is het onduidelijk wat er met de streamingtakken gebeurt. Gaan de diensten op in één nieuwe streamer, of blijft HBO Max als afzonderlijk label binnen Paramount bestaan? In Nederland is content van Paramount momenteel onder meer te zien via SkyShowtime.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen