De zaak Ali B.: alleen maar verliezers

 

Vandaag heeft het Openbaar Ministerie in het hoger beroep tegen Ali B. een gevangenisstraf van 2,5 jaar geëist. Dat is lager dan de eis die het OM in 2024 bij de rechtbank in Haarlem neerlegde.

Eerlijk gezegd zag ik deze lagere eis wel een beetje aankomen. Het was immers het Openbaar Ministerie zelf dat in hoger beroep ging. Ook verbaast het mij niet dat Ali B. opnieuw vol inzet op vrijspraak. Daarmee verschuift de aandacht nu vooral naar de vraag: hoe zal het gerechtshof uiteindelijk oordelen?

Waar Ali B. precies van wordt beschuldigd, is inmiddels uitvoerig in de media behandeld. Het heeft dan ook weinig zin om daar opnieuw uitgebreid op in te gaan.

Feit is dat hij in de rechtbank in Haarlem werd veroordeeld tot een gevangenisstraf van twee jaar. In totaal ging het om vier strafbare feiten, waarvan het OM er twee als bewezen beschouwt.

Dat de impact op de slachtoffers groot is, staat buiten kijf. Zij kampen nog altijd met de psychische gevolgen. Tegelijkertijd is het ook een feit dat bij de strafeis rekening is gehouden met de enorme media-aandacht rond de zaak en het gegeven dat Ali B. niet eerder voor soortgelijke feiten is veroordeeld.

Daarnaast klinkt er nu ook de gedachte dat hij nergens meer aan de slag zal kunnen. Of dat daadwerkelijk zo is, moet nog blijken. Zo treedt Marco Borsato nog altijd niet op, maar zijn muziek is inmiddels wel weer op de radio te horen. Het laat zien dat de toekomst grilliger kan zijn dan vaak wordt gedacht.

Kort samengevat: het OM heeft 2,5 jaar celstraf geëist en nu is het aan het gerechtshof om een definitief oordeel te vellen. Hoe die uitspraak ook uitpakt, één ding lijkt nu al zeker: deze zaak kent alleen maar verliezers.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen