De oorlog is voorbij... zegt Trump

 

En weer haalt Donald Trump de kranten. Niet door een onhandige actie, maar door een uitspraak die naar mijn mening nogal onhandig is en bovendien weleens heel gevaarlijk zou kunnen zijn.

Vanochtend struinde ik, zoals gewoonlijk, de website van het AD af op zoek naar een onderwerp waarover ik een column kon schrijven. Allerlei artikelen passeerden de revue, waardoor ik de moed al een beetje begon op te geven. Daar kwam verandering in toen ik een artikel tegenkwam waarin Trump stelt dat de oorlog tegen Iran zo goed als voorbij is.

Ik wreef even in mijn ogen, want las ik het wel goed? Is de oorlog tegen Iran echt zo goed als voorbij? Volgens het artikel vertelde hij maandag in CBS News dat de Amerikanen en Israëliërs al ‘heel ver voor op schema’ lopen met hun luchtaanvallen.

Volgens Trump heeft Iran geen marine meer, geen communicatiemiddelen en ook geen luchtmacht. Daarnaast liggen hun raketten volgens hem in stukjes, worden hun drones opgeblazen en bestaan de fabrieken waar die drones worden gemaakt ook niet meer. Kortom: in militair opzicht zou Iran volgens hem niets meer voorstellen.

Toen ik dat las trok ik mijn wenkbrauwen toch even op. Recentelijk is namelijk nog een Iraanse raket het Turkse luchtruim binnengedrongen. Die werd weliswaar door luchtdoelgeschut neergehaald, maar het geeft volgens mij wel aan dat Iran nog steeds over raketten beschikt.

Daarnaast zijn er onlangs nog een aantal Iraanse gevechtsvliegtuigen onderschept, wat er volgens mij op wijst dat Iran ook nog steeds over een luchtmacht beschikt.

Wel is vastgesteld dat Iran in de afgelopen dagen dertig marineschepen heeft verloren, maar dat wil nog niet zeggen dat het land helemaal geen marine meer heeft.

Moeten we alles wat Trump in deze kwestie zegt dan als propaganda zien? Ja, dat moeten we, want hij zal nooit toegeven dat iets niet volgens plan verloopt. Hij zal er alles aan doen om de voortgang van de oorlog zo rooskleurig mogelijk voor te stellen.

Om die reden haalde ik bij het horen van dit nieuws figuurlijk het zoutpotje maar weer eens uit de keukenkast, zodat ik het geheel met een flinke korrel zout kon nemen.

Het is mij wel duidelijk dat de Amerikaanse strijdkrachten, in combinatie met die van Israël, militair gezien behoorlijk superieur zijn aan die van Iran. Maar de Amerikanen hebben volgens mij de slagkracht van Iran toch onderschat. Het land bleek immers in staat om in de landen rondom Iran slachtoffers te maken. Daarnaast zijn er ook onder de Amerikaanse strijdkrachten slachtoffers gevallen, waaruit volgens mij blijkt dat zij niet zo onoverwinnelijk zijn als tot voor kort werd gedacht.

Wat zijn propagandaretoriek betreft zal Trump dus een stapje terug moeten doen, want de oorlog is nog geen gelopen race. Het conflict woekert nog steeds voort, waardoor het zomaar eens zou kunnen dat wij er nog een hele tijd mee opgescheept zullen zitten.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen