De oorlog die niemand nodig heeft

 

Trump heeft al meerdere keren laten zien dat hij niet de meest betrouwbare persoon is. Alles wat hij zegt moeten we met een flinke korrel zout nemen, en op hulp van zijn kant hoef je meestal niet te rekenen.

Maar nu, nu hij samen met Israël een oorlog tegen Iran is begonnen, blijkt het Amerikaanse leger toch niet zo onoverwinnelijk te zijn als lange tijd werd gedacht. Door alle gevechtshandelingen slinkt de munitievoorraad sneller dan verwacht. Zo snel zelfs dat het nu de VS is die met hangende pootjes bij Europa en Oekraïne aanklopt voor hulp.

Na alle keren dat de VS hulp aan Oekraïne heeft geweigerd, kan ik me heel goed voorstellen dat Kiev zou zeggen dat Washington het maar lekker zelf moet uitzoeken. Maar dat doet het land niet. Oekraïne heeft besloten hulp te verlenen aan landen die door Iran met drones worden bestookt. Daar hebben ze in Oekraïne immers ervaring mee, waardoor ze nu in de gelegenheid worden gesteld die kennis te delen.

Toch loopt de VS in de oorlog tegen Iran tegen een pijnlijke waarheid aan: de Iraanse weerstand blijkt veel taaier dan verwacht en de munitievoorraden slinken in sneltreinvaart.

Het mag duidelijk zijn dat Trump daar niet blij mee is, want deze oorlog begon immers met zijn bekende grootspraak. Het was Trump die Europa weer eens de les las, waarna hij ook nog even Oekraïne onder druk zette. Daarnaast zette hij de Britse premier Keir Starmer weg als ‘geen Winston Churchill’.

Waarom deed hij dat? Omdat Londen weigerde om Britse bases op de Galapagoseilanden onbeperkt open te stellen voor aanvallen op Iran.

De Britse premier hield echter voet bij stuk, waardoor Trump alleen maar kwader werd. Wat dat betreft sta ik volledig achter de Britse premier, want die liet de Amerikaanse president zien dat hij niet overal zijn zin kan doordrijven.

Veel meer landen zouden het voorbeeld van Keir Starmer moeten volgen. De Verenigde Staten zijn immers samen met Israël deze oorlog tegen Iran begonnen. Om die reden zouden zij er ook samen zo snel mogelijk een einde aan moeten maken — zonder de hulp van landen die niets met dit conflict te maken hebben, maar wél met de gevolgen ervan worden opgezadeld.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen