De onvervangbare charme en Astrid Kersseboom

 

Jarenlang was ze als nieuwspresentatrice te zien bij het NOS Journaal. Haar verschijning op tv was wat mij betreft verfrissend en prettig, zelfs wanneer ze ons de nodige ellende moest mededelen. Na jaren trouwe dienst hing ze het NOS Journaal aan de wilgen om zich volledig op haar radiowerk te richten. Over wie heb ik het? Astrid Kersseboom.

Ik kijk elke dag om 20.00 uur naar het NOS Journaal, waar de presentatoren telkens weer het nieuws vakkundig naar ons toe brengen. Om er maar eens een paar te noemen: Rob Trip, Simone Weimans, Winfried Baijens, Mark Visser en Saïda Maggé. Ze zijn allemaal goede opvolgers van Astrid Kersseboom, maar naar mijn mening komt geen van hen in de buurt van de charme die zij naar de kijkers overbracht.

Haar verschijning op tv was voor mij bijna een klein feestje. Ze was niet alleen helder en zorgvuldig in wat ze vertelde, maar gaf er ook — hoe subtiel ook — een eigen draai aan, waardoor ik aan het tv‑scherm gekluisterd bleef. Veel van de onderwerpen die ze bracht waren zwaar van aard, maar door de charme waarmee ze dat deed, voelde het nooit loodzwaar. Het was voor mij duidelijk: zij was een vakvrouw.

Na verloop van tijd gaf ze aan dat haar aandacht steeds meer naar de radio ging. Uiteindelijk besloot ze haar werk voor het NOS Journaal neer te leggen om zich volledig op haar radiocarrière te richten. Voor de redactie was dat het moment om naar geschikte opvolgers te zoeken. De eerder genoemde namen kwamen bovendrijven, en ik hoopte dat Rob Trip — van wie ik een aantal documentaires heb gezien — één van de mensen zou zijn die haar zou opvolgen.

Dat gebeurde. Sterker nog: samen met Simone Weimans werd hij de hoofdpresentator van het NOS Journaal, waardoor er een extra dimensie aan het programma werd toegevoegd — de dimensie van zakelijkheid. Dat vond ik jammer, want ik begon op den duur de charme van Astrid Kersseboom te missen. Haar manier van praten, haar uitstraling, de blik in haar ogen en haar vriendelijke lach bij het afsluiten van het programma… het was er na haar vertrek niet meer. Daarmee verdween ook een deel van het menselijke.

Maar nu keert ze toch weer even terug op tv, want ze neemt de rol van verteller op zich in The Passion. Een rol die haar volgens mij op het lijf geschreven is. Ze is tenslotte iemand die jarenlang het nieuws aan ons vertelde, en nu gaat ze het Passieverhaal aan ons brengen. Om die reden ga ik dit jaar weer naar The Passion kijken, want ik weet zeker dat ze daarin opnieuw haar charme zal laten zien.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen