De ongeschreven woorden van Kitty Herweijer

 

Naast het feit dat ik zelf dagelijks columns schrijf, lees ik ook graag het werk van andere columnisten die mij inspireren. Eén van hen is Kitty Herweijer, van wie ik drie keer per week met veel plezier een column lees. Omdat ik haar werk enorm waardeer, is deze column een klein eerbetoon aan haar.

Elk woord van haar hand is raak en stemt tot bezorgdheid. Dat is een feit waar niemand omheen kan. Maar tussen die woorden van bezorgdheid schuilt ook iets anders: hoop. Wie tussen de regels door leest, ziet dat ze die subtiel maar duidelijk laat doorschemeren.

Haar grote directheid waardeer ik bijzonder. Ze deinst nergens voor terug en maakt daarmee pijnlijk duidelijk dat we in moeilijke tijden leven. Maar het is juist wat ze níét expliciet schrijft — maar wél zegt — dat mij als columnist het meest raakt: de ongeschreven woorden van hoop.

Soms moet ik moeite doen om die ongeschreven woorden te vinden, maar als ik mijn hersens even laat kraken, komen ze vanzelf naar boven. Dan ontvouwt zich op mijn computerscherm een column die zijn weerga niet kent.

Dat haar harde directheid niet door iedereen wordt gewaardeerd, is me duidelijk. Maar een column is er nu eenmaal om problemen aan de kaak te stellen die sommigen liever niet zien. Kitty Herweijer legt daar als geen ander de vinger op — niet om te provoceren, maar om te verhelderen. En dat doet ze op een manier die alleen zij lijkt te beheersen: keihard en verzachtend tegelijk.

Ik lees vaak dat ze negatieve reacties krijgt, maar ik vraag me oprecht af of die reacties wel gemeend zijn. Hoe kun je negatief reageren op iemand die in haar directheid óók iets verzachtends verstopt? Wie het weet, mag het zeggen.

Kort samengevat: ik ben van mening dat Kitty Herweijer op dit moment misschien wel de beste columnist van ons land is. Ze steekt haar mening niet onder stoelen of banken, zonder mensen onnodig te beledigen. Dát maakt haar manier van schrijven tot een ware kunstvorm — één waar ik als columnist intens van geniet.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen