De mythe van een bijzondere auto

 

Er zijn mensen die van eenvoudige dingen houden, maar er zijn ook mensen voor wie de spullen die ze kopen best een beetje apart mogen zijn.

Een tijdje geleden belde een vriend van mij om te vertellen dat hij een auto had gekocht — volgens hem een heel bijzondere. Dat prikkelde mijn nieuwsgierigheid, dus vroeg ik meteen om welk merk het ging.

Het bleek om een Aston Martin uit 1963 te gaan. Bovendien vertelde hij dat Sean Connery er ooit in had gereden op de set van een James Bond‑film. Hij nodigde me dan ook uit om de auto te komen bekijken.

Ik ging graag op zijn uitnodiging in, want ik ben een groot liefhebber van auto’s, vooral als ze een verhaal te vertellen hebben. Maar toen ik de auto zag, zag ik wel een Aston Martin staan, alleen niets dat me aan James Bond deed denken. Met andere woorden: ik zag gewoon een oude auto die in de verste verte niet zo bijzonder was als ik had verwacht. Dat gaf me toch een licht teleurgesteld gevoel.

Kijk, net als mijn vriend heb ik ook een auto: een Duitser uit 2019 die mijn vriendin en mij prima van A naar B brengt. Het is dan misschien geen klassieker zoals de Aston Martin uit 1963, maar hij heeft wel een uitstraling die bij ons past. Daarnaast is hij voorzien van allerlei moderne gemakken die de Aston Martin van mijn vriend niet heeft — cruise control bijvoorbeeld, en een ABS‑remsysteem.

Het enige wat de Aston Martin echt bijzonder maakt, is de vormgeving. Je ziet aan alles dat het een sportauto is, met een behoorlijk Spartaans interieur dat de nodige fysieke eisen aan de bestuurder stelt. Zo heeft de auto geen stuurbekrachtiging, waardoor je bijna zo sterk als Rico Verhoeven moet zijn om hem een beetje fatsoenlijk te kunnen besturen.

Geef mij dan maar mijn Duitser uit 2019. Die valt qua uiterlijk misschien niet zo op, maar is qua benzineverbruik een stuk vriendelijker, omdat er geen draaikolk onder de motorkap ontstaat. En hij rijdt nog steeds als een zonnetje. Wat wil je als autoliefhebber dan nog meer?

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.










Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen