Bad Guy in the Oval Office

Er zijn mensen die zeggen dat we de uitspraken van Trump met een korreltje zout moeten nemen. Dat probeer ik ook. Maar na zijn laatste toespraak moet ik concluderen dat zelfs een complete strooiwagen niet voldoende is.

In die toespraak sprak hij aanvankelijk over de vorderingen in de oorlog met Iran. Tot zover was het nog te volgen. Maar plotseling begon hij over een “prachtige balzaal” die er niet is. Niemand zag die wending aankomen. De verwarring in de zaal was zichtbaar — en ook bij Annemarie en mij in de woonkamer sloeg de verbazing toe.

Daar kwam nog bij dat hij in een opvallend traag tempo sprak, alsof hij zelf moe werd van zijn retoriek. Hij bleef maar terugkeren naar die niet-bestaande balzaal. Mijn vriendin en ik voerden inmiddels bijna een strijd om de afstandsbediening. We wilden zappen. Zappen en nog eens zappen, om het hoofd van Donald Trump van het scherm te laten verdwijnen.

Dat lukte uiteindelijk, zij het met moeite, want zijn gezicht leek op vrijwel elk kanaal op te duiken. Dat zegt iets over zijn vermogen om aandacht te trekken. Maar aandacht vasthouden is iets anders dan mensen boeien.

Wat dat betreft zou hij eens moeten luisteren naar de recente toespraken van Robert De Niro. De acteur zegt al jaren dat hij Trump een “bad guy in the Oval Office” vindt. Lange tijd werd dat weggezet als de zoveelste Hollywood-mening. Maar nu het beleid van Trump steeds radicaler en grilliger lijkt te worden, klinkt De Niro’s kritiek luider — en krijgt die meer weerklank.

Op platforms als Facebook en Threads is zichtbaar dat de waardering voor De Niro onder een deel van de Amerikanen groeit, terwijl de populariteit van Trump volgens diverse peilingen onder druk staat, zeker nu de oorlog met Iran Amerikaanse slachtoffers heeft geëist. Oorlogsslachtoffers zijn voor iedere president een politieke last — zeker voor een president die zichzelf graag profileert als winnaar.

Trump zegt zelf dat hij zeer populair is. Maar steeds meer peilingen tonen een ander beeld. Dat is koren op de molen van DeNiro, die door sommigen inmiddels zelfs als presidentswaardig wordt gezien.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen