Als de economie hapert, moet ook de ontwikkelingshulp ter discussie staan

 

Lang ging het goed met de Nederlandse economie, maar inmiddels begint de machine toch wat te haperen. Volgens toonaangevende economen zal de koopkracht volgend jaar nagenoeg stilvallen en loopt de overheidsschuld verder op. De effecten van de oorlog tussen de VS, Israël en Iran zijn daarbij nog niet eens meegerekend.

Ondanks dat is er vooralsnog geen reden om totaal in de put te gaan zitten: de economie van ons land groeit dit jaar met 1,4 procent en volgend jaar met 1,1 procent. Maar het mag duidelijk zijn dat de groei afremt. Dat betekent dat wij dat allemaal, hoe dan ook, in de portemonnee zullen merken. De lonen stijgen weliswaar, maar daar staan een flink aantal lastenverzwaringen tegenover, met als gevolg dat er volgend jaar geen koopkrachtstijging zal zijn.

Persoonlijk maak ik mij daar niet zo veel zorgen over, maar ik maak me wél zorgen over de verdere toekomst. Waarschijnlijk zal dan blijken dat de mensen die nu al niet of nauwelijks van hun inkomen rond kunnen komen het straks helemaal niet meer redden.

Normaal gesproken ben ik iemand die er sterk op tegen is dat het mes in de ontwikkelingshulp wordt gezet. In dit geval maak ik echter een uitzondering. Dat heeft te maken met het feit dat Nederland al decennialang ontwikkelingshulp verleent aan landen die, zo lijkt het althans, wel geld genoeg hebben voor de aanschaf van de meest geavanceerde wapensystemen, maar niet voor hun eigen bevolking, die daardoor zwaar ondervoed is geraakt.

Het lijkt mij dan ook een goed idee dat de ontwikkelingshulp aan dergelijke landen wordt gestaakt, zodat zij gedwongen worden om zonder die hulp op eigen benen te staan.

Dat zou Nederland een behoorlijke economische impuls in de goede richting kunnen geven. Maar dan moet de Nederlandse politiek wel lef tonen en doorzetten. En daar zit meteen de crux, want tot nu toe heeft de Nederlandse politiek dat lef niet getoond, terwijl het in de toekomst misschien wel noodzakelijk zal blijken te zijn.

De eerste voortekenen zijn immers al zichtbaar: de Nederlandse economie begint te haperen. Jaarlijks worden tientallen miljoenen euro’s gedoneerd aan landen die dat geld, naar het lijkt, nooit zullen kunnen of willen terugbetalen. Daarom is het volgens mij noodzakelijk dat Nederland de ontwikkelingshulp aan deze landen stopzet, om de eigen economie gezond en draaiende te houden.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen