Yvonne Coldeweijer: niet mijn kopje juice

 

Het was een tijdje stil rond Yvonne Coldeweijer — u weet wel, de vrouw die via haar juicekanaal op YouTube roddels de ether in slingerde. Ze zou op Net 5 een show krijgen, maar die gaat niet door. Het programma was eerder al uitgesteld.

Toen ik het nieuws vernam, sloeg ik van verbazing niet stijl achterover. Er werd veel over de show gepraat, maar er kwam niets. Op een gegeven moment schonk ik er dan ook geen aandacht meer aan. Er zijn tenslotte belangrijkere zaken in het leven.

Maar nu gaat ze dus op Instagram ‘juice-video’s’ maken, waardoor ze zich weer volledig op de roddels kan storten. Ik kijk daar niet naar uit. Ik ben niet geïnteresseerd in geruchten, en evenmin in haar — hoe aantrekkelijk ik haar uiterlijk naar mijn mening ook mag vinden.

Een tijd geleden was ik geabonneerd op haar juicekanaal op YouTube. Dat had alles te maken met wat ze destijds over André Hazes jr. te melden had. Iets met een belastende brief. Ik keek ernaar, luisterde naar wat ze te zeggen had en gooide het vervolgens vrij snel in de mentale prullenmand. Met de gedachte: dit is niets voor mij.

Als ik al behoefte heb aan roddels, koop ik wel een exemplaar van Story of een ander roddelblad. Maar aangezien ik — net als velen onder ons — een Instagram-account heb, zal ik er waarschijnlijk niet aan ontkomen dat ze opnieuw op mijn scherm verschijnt. Ik zal haar dan negeren, wegklikken of hoe u het ook wilt noemen. Mijn tijd ga ik er in elk geval niet aan besteden.

Dan houd ik mij liever bezig met zaken die mijn tijd wél waard zijn. Het schrijven van een column bijvoorbeeld, waarin ik mijn mening kan geven over onderwerpen die er echt toe doen. Of ik controleer of mijn wasmachine het nog doet — desnoods dat. Alles om te voorkomen dat ik naar Yvonne Coldeweijer en haar geroddel moet kijken. Want wat zij presenteert is, naar mijn mening, weinig meer dan een shitshow die het aankijken niet waard is.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen