Wie werkt mag niet arm zijn

 

In een beschaafd land als Nederland zou iedereen die werkt moeten kunnen rondkomen van haar of zijn salaris. Voor de meeste mensen lukt dat ook. Zij hebben weinig moeite om de eindjes aan elkaar te knopen. Maar voor zo’n 175.000 werkenden geldt dat niet. En juist die groep verdient veel meer aandacht van de politiek dan zij nu krijgt.

Daarom zeg ik tegen Den Haag: haal het hoofd uit het zand, stop met pappen en nathouden, en doe eindelijk iets voor deze mensen.

Van alle werkenden in Nederland houdt ongeveer één op de vijftig na het betalen van vaste lasten te weinig geld over om fatsoenlijk van te leven. Zij worden de werkende armen genoemd. Hun aantal is het afgelopen decennium weliswaar fors gedaald, maar in 2024 werd een zorgwekkende kentering zichtbaar. Dat jaar kwamen er 24.000 arme werkenden bij. Dat is geen detail, dat is een alarmsignaal. Als deze trend zich ook maar enigszins doorzet, zijn we in no time weer terug bij af.

Er is dan ook geen enkele reden om rustig achterover te leunen. Paniek is evenmin nodig. De armoede onder werkenden is namelijk grotendeels op te lossen, mits de politiek niet opnieuw in oude reflexen vervalt.

Die reflex is vaak om direct naar de financiële gereedschapskist te grijpen. Denk aan de tijdelijke energietoeslag voor lage inkomens, bedoeld om stijgende gas- en stroomprijzen te compenseren. Dat is een sympathieke maatregel, maar wel één van tijdelijke aard. Het gevolg is een eindeloze discussie over verlengen of afbouwen, terwijl het onderliggende probleem blijft bestaan.

De overheid kan huishoudens ook structureel helpen door woningen goed te isoleren. Daarmee pak je niet alleen het symptoom aan — torenhoge energierekeningen — maar juist ook de oorzaak: een te hoog verbruik.

Hetzelfde geldt voor mensen die nu te weinig uren kunnen werken om een leefbaar inkomen te verdienen. Goede, betaalbare kinderopvang kan ervoor zorgen dat ouders wél die extra dag kunnen werken. Dat vergroot niet alleen hun inkomen, maar ook hun zelfstandigheid.

Daarnaast is er nog een hardnekkig probleem dat al jaren blijft liggen: wie meer gaat werken, levert vaak direct toeslagen en belastingkortingen in. Ons belastingsysteem schiet op dat punt nog altijd ernstig tekort. Werken meer moet lonen, niet bestraft worden.

De conclusie is helder. Wie wil dat iedereen die kan werken ook daadwerkelijk haar of zijn eigen brood verdient, moet de bodem van onze bestaanszekerheid veel steviger maken. Laat het verschil tussen wel of niet rondkomen niet langer afhangen van een toeslag meer of minder. De oplossingen liggen er al. Het enige wat nog ontbreekt, is politieke wil.

Copyright © John Kukken, 2026. Alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen