Werken tot je erbij neervalt

 

Dat het kabinet-Jetten problemen zou krijgen met de AOW-plannen was al een tijdje bekend. Ze wisten dus dat het geen eenvoudige opgave zou worden om de verhoging van de AOW-leeftijd door de Tweede Kamer te loodsen. Inmiddels is gebleken dat het zelfs onmogelijk lijkt, waardoor Jetten en consorten alles op alles zullen moeten zetten om alsnog steun te vergaren.

De AOW-leeftijd moest hoe dan ook omhoog om de regeling in de toekomst betaalbaar te houden. Die geruststellende blik op zijn gezicht verdween echter snel toen Jesse Klaver hem duidelijk maakte dat er wat hem betreft niet aan de AOW-leeftijd getornd mag worden. Vrijwel de gehele oppositie schaarde zich achter dat standpunt. Op dat moment zag ik de bui al hangen: dit dreigde voor Jetten een mission impossible te worden.

Vandaag bleek maar weer hoe groot de weerstand is. Ook de vakbonden hebben zich fel tegen de plannen gekeerd en dreigen zelfs met stakingen als het kabinet de verhoging toch probeert door te drukken.

Persoonlijk treft het mij niet. Ik ontvang mijn AOW en sta daarmee aan de veilige kant. Ik heb er meer dan veertig jaar voor gewerkt en geniet er nu van. Maar voor de huidige werkenden hebben deze plannen grote gevolgen. Als het tegenzit, moeten zij doorwerken tot hun zeventigste — of misschien nog langer — om recht te hebben op hun uitkering. De kans is reëel dat een deel van hen die leeftijd niet eens haalt. De werkdruk is hoog, de stress neemt toe en zwaar lichamelijk werk eist zijn tol.

Jetten kan met een uitgestreken gezicht zeggen dat het allemaal wel meevalt, maar leg dat maar eens uit aan een stratenmaker die dagelijks op zijn knieën zwaar werk verricht. Of aan een politieagent, een brandweerman, een verpleegkundige of een bouwvakker. Voor hen is dit geen theoretische exercitie, maar dagelijkse realiteit.

Er is niets mis met werken vanuit het pluche van het Binnenhof, maar er zijn in dit land ook mensen die het zware werk doen. Van hen vragen om tot hun zeventigste — of zelfs langer — door te gaan, voelt niet alleen onrechtvaardig, maar ook wereldvreemd. Zij dragen de fysieke last, terwijl in Den Haag vooral over cijfers wordt gesproken.

Dat is naar mijn mening simpelweg niet uit te leggen.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen