Want er zijn geen wolven in het bos

 

Zangeres Lenny Kuhr gaat stoppen met optreden. Dat liet zij woensdagmiddag weten via Instagram. In 1969 won zij namens Nederland het Eurovisie Songfestival met De Troubadour.

Ze liet weten dankbaar te zijn voor alles wat ze met ons heeft mogen delen. Dat vind ik mooi om te lezen. Zo mooi zelfs, dat ik besloot er een column aan te wijden.

De Troubadour was naar mijn mening een typisch songfestivalliedje: prettig om te horen, maar het raakte mij verder niet bijzonder. Leuk, en dat was het dan ook wel.

Mijn echte interesse in haar muziek kwam pas veel later, toen ze ging samenwerken met Dimitri van Tooren en een lied van hem mocht coveren. Het gaat om Want er zijn geen wolven in het bos, een nummer dat Van Tooren ergens in de jaren zeventig schreef.

Wie goed naar de tekst van dat lied luistert, merkt al snel dat het een thema raakt waar we doorgaans liever niet over praten: het begeleiden naar de dood.

De uitvoering van Dimitri van Tooren zelf vind ik prima, maar de versie van Lenny Kuhr raakte bij mij een gevoelige snaar. Haar interpretatie zorgde ervoor dat ik veel dieper over het thema ging nadenken.

Dat komt door de extra lading die zij aan het lied heeft gegeven. Door haar zachte, bijna breekbare manier van zingen voegde ze een grote gevoeligheid toe. Toen ik haar versie voor het eerst hoorde, moest ik een paar tranen wegpinken. Op dat moment besefte ik pas echt hoe groot de zeggingskracht van de tekst is.

Een aantal jaren geleden kwam Lenny Kuhr in opspraak vanwege het feit dat zij Joods is. Dat maakte mij toen niets uit, en dat doet het nu nog steeds niet. Het maakt haar als mens immers geen haar minder. Toch waren er mensen die haar optredens bezochten, niet om naar haar liedjes te luisteren, maar om te protesteren tegen haar persoon en tegen de oorlog tussen Israël en Gaza.

Zelf kon Lenny Kuhr daar nog enigszins om lachen, maar het was en is niets om over te lachen. Zij had geen enkele verantwoordelijkheid voor het uitbreken van die oorlog, maar werd er wel op afgerekend — louter omdat zij een Joodse vrouw is.

Dat stuit mij tegen de borst. Naar mijn overtuiging zijn alle mensen gelijk aan elkaar. Religie is voor mij in dat opzicht volstrekt irrelevant.

Juist daarom luister ik straks opnieuw naar Want er zijn geen wolven in het bos. Want de tekst gaat niet alleen over het begeleiden naar de dood, maar ook over verbondenheid. Over er zijn voor elkaar. En dat is iets wat we in deze roerige tijden harder nodig hebben dan ooit.

Copyright © John Kukken, 2026. Alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen