Wanneer bevrijding oorlog wordt: de dubbele moraal van Trump

 

Ooit zei Donald Trump als presidentskandidaat dat hij nooit oorlog zou beginnen in verre buitenlanden. Veel mensen geloofden hem — en dat hielp hem om de eerste keer president van de Verenigde Staten te worden. Daarmee kreeg hij de kans zijn beleid uit te voeren.

Zijn eerste presidentschap verliep zeker niet vlekkeloos. Hij maakte grote fouten, liet de kloof tussen arm en rijk groeien en raakte door zijn voortdurende aanvallen op de media verstrikt in conflicten met de pers over vrijheid van meningsuiting. CNN en andere nieuwszenders waren hem niet dankbaar en bekritiseerden hem openlijk — wat Trump zelf scherp bekritiseerde. Die escalatie deed soms denken aan een oorlog tussen een president en de media.

In de praktijk liet Trump zijn tanden lange tijd niet écht zien tegenover Iran. Hij bekritiseerde het Iraanse leiderschap, maar ondernam weinig meer dan harde woorden (en sancties), zonder een daadwerkelijke confrontatie — tot nu. Recentelijk hebben de Verenigde Staten samen met Israël een grootschalige militaire aanval op Iran uitgevoerd, gericht op honderden doelwitten waaronder, naar eigen zeggen, nucleaire infrastructuur en commandocentra. Daarbij zijn zware gevechten uitgebroken en heeft Iran fel gereageerd met raketaanvallen op Israël en Amerikaanse bases in de regio.

Dat het merendeel van de Iraanse bevolking al lange tijd op verandering in hun land hoopt, is geen geheim. Maar het openlijk beginnen van een oorlog – met alle gevolgen voor burgers, geopolitieke stabiliteit en de regionale economie – roept vragen op. De officiële motivatie vanuit Washington en Tel Aviv luidt dat het gaat om het verminderen van dreigingen zoals het nucleaire programma. Trump spreekt zelfs van het bevrijden van het Iraanse volk en roept hen op om hun regering omver te werpen.

Desondanks heb ik er mijn twijfels over of het echte drijfveer de vrijheid van de Iraanse bevolking is. Trump is een politicus die altijd op macht, herverkiezing en dominantie heeft gefocust, en deze oorlog komt op een moment dat zijn politieke positie sterk is: vastbesloten, strijdlustig en weinig terughoudend in het tonen van kracht. De retoriek van vrijheid die hij gebruikt klinkt mooi — maar kan ook worden gezien als een middel om internationale steun en binnenlandse steun te versterken.

Het is hartverscheurend en tragisch om te zien hoe grote machtspolitieke strategieën worden verkocht als bevrijdingscampagnes. Als onafhankelijke columnist die opkomt voor mensenrechten en fel gekant is tegen machtsmisbruik, zie ik in deze escalatie meer geopolitieke belangen dan oprechte solidariteit met onderdrukte burgers elders.

© John Kukken © 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen