Waarom Obama verbindt en Trump verdeeld

 

Hoewel Donald Trump inmiddels al geruime tijd aan de politieke knoppen zit in de Verenigde Staten, lijkt hij één ding maar moeilijk te kunnen verkroppen: Barack Obama is wereldwijd aanzienlijk populairder dan hij.

Ik heb het voor de zekerheid meerdere keren nagekeken, maar het klopt echt. Trump plaatste op zijn eigen sociale media een foto waarop Barack Obama en diens echtgenote op een bepaalde manier werden afgebeeld. Hoe precies laat ik hier maar even in het midden; de afbeelding was ronduit beledigend.
Dat Trump die foto plaatste, deed hij niet uit humor of satire, maar uit pure rancune. Hij kan er simpelweg niet tegen dat Obama populairder is dan hijzelf.

Dat is naar mijn mening het zwakke punt van Trump. Hij deelt graag kritiek uit, maar is totaal niet in staat kritiek te verdragen. Zodra iemand hem tegenspreekt, schiet hij in de aanval.

Dat bleek gisteravond opnieuw. Een journaliste stelde hem een eenvoudige, inhoudelijke vraag. Zijn reactie? Hij kraakte haar direct af. In zijn ogen stelde ze niets voor, was ze een onbenul en verdiende ze het om ontslagen te worden.

Mijn vriendin en ik konden, toen we dit zagen, een lach niet onderdrukken. Niet omdat het grappig was, maar omdat Trump in feite een treffende beschrijving van zichzelf gaf. Hij was degene die zichzelf voor schut zette door haar publiekelijk te kleineren. De journaliste luisterde met een ernstige blik, zei niets, liet het bezinken en trok ongetwijfeld haar eigen conclusies.

Trump mag dan wel de macht hebben en de lakens uitdelen in Washington, hij is er niet in geslaagd de publieke opinie écht voor zich te winnen. Ja, zijn toespraken trekken veel publiek, maar dat zijn vooral medestanders. Mensen die hem geen weerwoord bieden. Daardoor ogen die bijeenkomsten eenzijdig en gesloten.

Bij Barack Obama was dat anders. Zijn toespraken waren inspirerend, hoopgevend en verbindend. Yes, we can galmde door het hele land. Hij bracht Amerikanen dichter bij elkaar, luisterde naar hen en probeerde de bestaande kloof te verkleinen.

Dat talent ontbreekt bij Trump volledig. Waar ligt zijn talent dan wel? Ik weet het eerlijk gezegd niet. Hij gedraagt zich bot tegenover iedereen die hem niet bevalt, als een kleuter die zijn zin niet krijgt, probeert gebieden naar zich toe te trekken en lijkt zich te laten gebruiken als marionet van een hooggeplaatste Rus in het Kremlin.

Natuurlijk zijn er mensen die Trump zien als de ideale president van de Verenigde Staten. Tegen hen zou ik willen zeggen: kijk verder dan je neus lang is. Trump is niet de ideale president — hij is eerder het tegenovergestelde.

Alleen al daarom vind ik het jammer dat Barack Obama geen president meer kan worden. Hij heeft het land twee ambtstermijnen gediend, en dat is een harde grens. Gelukkig kunnen we zijn toespraken nog terugkijken op YouTube. Dan zien we waarom hij terecht zo populair is — in schril contrast met Trump, die wel veel schreeuwt en wild om zich heen slaat, maar politiek gezien weinig voorstelt.

Copyright © John Kukken, 2026 — alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen