Van wie is onze digitale voordeur?

 

De meeste mensen onder ons maken er gebruik van, simpelweg omdat het zo gebruiksvriendelijk is. Ik heb het over DigiD, dat indirect in Amerikaanse handen dreigt te vallen. De Tweede Kamer baalt ervan, maar lijkt weinig te kunnen doen. Met andere woorden: ze staat machteloos. Moeten wij ons zorgen maken?

Aanvankelijk liet ik het nieuws aan mij voorbijgaan. Ik dacht dat het wel zou overwaaien. Daar kwam verandering in toen duidelijk werd dat de Nederlandse politiek nauwelijks grip lijkt te hebben op de overname van Solvinity, het bedrijf achter de systemen van DigiD, door het Amerikaanse Kyndryl. Dus ja, misschien moeten we ons wél zorgen maken.

Hebben Nederlandse politici dan helemaal niets gedaan om deze ontwikkeling tegen te houden? Dat weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat we alert moeten zijn op de risico’s. Wanneer vitale digitale infrastructuur afhankelijk wordt van een Amerikaans bedrijf, bestaat de kans dat de Amerikaanse overheid via wetgeving invloed kan uitoefenen. En dan rijst automatisch de vraag hoe onafhankelijk onze digitale toegang tot overheidsdiensten nog is.

Het kabinet zou er daarom goed aan doen openheid van zaken te geven. Niet om paniek te zaaien, maar om duidelijkheid te verschaffen. Want het lijkt erop dat de Verenigde Staten via hun wetgeving, zoals de zogeheten Cloud Act, de bevoegdheid hebben om data op te vragen bij Amerikaanse bedrijven — ook wanneer die data buiten de VS zijn opgeslagen.

DigiD gebruik je voor je belastingaangifte, je zorgverzekering en tal van andere overheidszaken. Dat is gevoelige informatie. Kyndryl heeft aangegeven dat gegevens bij hen veilig zijn, maar het blijft een Amerikaans bedrijf dat zich aan Amerikaanse wetgeving moet houden. En dat is precies waar de zorg zit.

Opmerkelijk is dat de Kamer in deze kwestie opvallend eensgezind lijkt. Niet zozeer tegen een specifiek bedrijf, maar tegen de groeiende digitale afhankelijkheid van Nederland. Die afhankelijkheid is geen theoretisch probleem meer; ze raakt aan onze nationale autonomie.

Juist daarom vind ik dat de Nederlandse politiek serieus moet onderzoeken of er een volwaardig, volledig Nederlands alternatief mogelijk is voor de huidige infrastructuur van DigiD. Niet uit anti-Amerikaanse sentimenten, maar uit zelfbescherming.

Want als het gaat om toegang tot onze persoonlijke gegevens, belastinginformatie en medische gegevens, moet één ding boven elke twijfel verheven zijn: dat wij daar zélf de controle over houden.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen