Van park tot privéterras: waar stopt het rookverbod?

 

Gisteren las ik in het AD dat er ergens in Nederland een park is waar niet meer gerookt mag worden. Een park bevindt zich in de open lucht, en toch is het daar voortaan verboden om een sigaret op te steken. Dat roept bij mij meteen de vraag op: waarom?

In een café of restaurant mag al geruime tijd niet meer worden gerookt. Ook op een terras is dat vaak niet meer toegestaan. Dat begrijp ik. Er zal maar iemand naast je zitten die last heeft van astma of simpelweg niet tegen rook kan. Daar valt weinig tegenin te brengen.

Maar nu zijn we dus beland bij een rookverbod in een park. Dat begrijp ik nog deels, want al die uitgedrukte peuken op een wandelpad zien er niet uit. Toch blijft het wringen. Een park is openbaar terrein. En openbaar terrein betekent voor mij dat je, als je dat wilt, ook gewoon mag roken. Om die reden voelt deze beslissing toch vooral betuttelend.

Ik ben een roker. Ik rook in huis, op mijn terras en op straat. Niemand heeft daar last van, niemand klaagt, niemand ligt er wakker van. Maar als ik iets verder kijk dan vandaag, zie ik een ontwikkeling die mij zorgen baart. Als dit zo doorgaat, mag je over een tijdje niet alleen meer in een park, maar ook niet meer op straat en zelfs niet meer op je eigen terras roken.

Dat voelt voor mij als een inbreuk op de privacy die we allemaal hebben. Mijn terras is onderdeel van mijn privéleven, en ik ben van mening dat je daar moet kunnen blijven roken, of men dat nu leuk vindt of niet.

En dan is er nog de handhaving. Want hoe gaat men zo’n rookverbod op straat eigenlijk controleren? Met vrijwilligers die een waarschuwend vingertje opsteken? Met handhavers, terwijl we daar al een schreeuwend tekort aan hebben? Of met politieagenten, waar we eveneens structureel te weinig van hebben?

Ik weet het niet. Wat ik wél weet, is dat het een hele klus wordt om rookverboden in parken en op straat in goede banen te leiden. En wat mijn terras betreft: daar blijven de handhavers ver vandaan. Dat is mijn gehuurde privébezit, waar ik de lakens uitdeel — niet de mensen die een rookverbod moeten handhaven.

Copyright © John Kukken, 2026. Alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen