Ultrabewerkt of ultralekker?

We horen al een hele tijd dat het eten van ultrabewerkt voedsel niet echt goed voor ons is, en dat we die producten beter kunnen laten staan. Maar de supermarkten liggen er letterlijk vol mee, waardoor we er — naar het lijkt — maar moeilijk aan kunnen ontkomen.

Een kipschnitzel meer of minder? Lekker, laat maar komen. Even bakken in de pan en klaar is Kees. Kippenvlees is lekker én gezond, toch? Nou, volgens een diëtist niet echt. Volgens haar is het een ultrabewerkt product dat ook nog eens verminkt is. Het vlees is flinterdun en bedekt met paneermeel. Leg je het in de pan, dan zuigt dat paneermeel alle vet op.

Maar is dat niet juist oké? Minder vet in je lijf is toch goed, denk ik dan. Ook kwam ze met een verhaal over smeerboter. Volgens haar zijn de meeste soorten boter die we op onze boterham smeren ultrabewerkt. Daarom zouden we beter biologische boter of grasboter kunnen gebruiken, zodat we zeker weten dat de koeien gras hebben gegeten — en wij daarvan profiteren.

Dat kan allemaal wel zijn, maar mijn vriendin en ik zijn daar helemaal niet mee bezig. We dragen allebei een paar pondjes extra mee, bewegen genoeg, eten wat we lekker vinden en genieten van het leven. Wij kijken er niet naar of het voedsel dat we tot ons nemen nu wél of niet ultrabewerkt is, want wij willen er gewoon de volle smaak van proeven om daarna met een voldaan gevoel de avond voort te zetten.

Met andere woorden: de diëtist kan, hoe goed bedoeld ook, zeggen wat ze wil, maar mijn vriendin en ik hebben geen luisterend oor voor haar betoog. Gewoon omdat wij er niet toe bereid zijn om in de supermarkt een halve dag te kijken naar de vraag of het voedsel dat we inkopen nu wél of niet ultrabewerkt is. Dat is misschien niet goed voor ons, maar we genieten er wel van — en laat dat nou juist iets zijn wat voor ons belangrijker is.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen