Twee nieuwe woontorens, vier meningen

 

De kogel is door de kerk: de plannen liggen klaar voor de bouw van twee nieuwe woontorens in Enschede. Maar de bewoners van de stad zijn verdeeld over die torens aan de Boulevard 1945.

Het stadsbestuur wil op het braakliggende stuk grond bij het ziekenhuis en het ITC-gebouw appartementen laten bouwen voor ouderen en voor mensen die zorg nodig hebben. Maar wie wil daar eigenlijk wonen? De meningen lopen sterk uiteen.

Hoe kijk ik naar deze kwestie? Enschede kampt met een groot woningtekort, dat staat vast. Dat geldt óók voor woningen voor ouderen en voor mensen die zorg nodig hebben. Alleen al om die reden ben ik voorstander van de bouw van deze twee woontorens.

Nu hoor ik u als lezer bijna denken: ‘Maar er is toch een stikstofcrisis?’ Jazeker, die is er — en die gaat voorlopig niet weg. Maar als deze torens op een zo verantwoord mogelijke manier worden gebouwd, zie ik daarin geen onoverkomelijk probleem.

Een goede vriend van mijn vriendin en mij is eveneens voorstander. Gisteravond zei hij: ‘Met de bouw van die twee woontorens wordt Enschede een échte stad.’ Enschede ís natuurlijk al eeuwen een stad, maar met de komst van twee markante torens krijgt de skyline misschien wat meer allure — of uitstraling, zo u wilt.

Zijn vriendin denkt daar heel anders over. Zij loopt liever haar tuin in dan dat ze midden in de drukte woont. En eerlijk is eerlijk: mijn vriendin en ik kiezen ook liever voor rust dan voor stadse hectiek. Bovendien vermoedt zij dat niet iedere oudere erop zit te wachten om in de binnenstad te wonen. En hoge flats? Die vindt ze ronduit verschrikkelijk.

Ze vreest inkijk, te weinig privacy en te weinig zonlicht. Ook dat zijn geen onzinnige bezwaren. Toch blijf ik van mening dat de torens er moeten komen — niet alleen om het woningtekort voor ouderen te verlichten, maar ook om mensen met een zorgvraag en andere woningzoekenden perspectief te bieden.

Kort samengevat: de plannen liggen op tafel en Enschede is verdeeld. Mijn vriend en ik zien kansen; zijn vriendin ziet bezwaren. Misschien zegt dat wel alles. Want of het nu om woontorens, stikstof of stadsuitbreiding gaat — in Enschede bouwen we niet alleen aan huizen, maar ook aan meningen.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen